Ο ΜΑΣ Γρεβενιτίου

ΤΟ ΖΑΓΟΡΙ ΜΑΣ
ΜΗΝΙΑΙΟ  ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
ΤΕΥΧΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ  2014

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙΟΥ




Ιστορία και προσφορά

                                                                                      Της    Ελένης Οικονοµίδου - Δούβλη

Για τη σηµασία, την αξία, την προσφορά, αλλά και την ευθύνη των πολιτιστικών συλλόγων των χωριών µας στην αποτυχηµένη για το Ζαγόρι εποχή του Καλλικράτη γράψαµε σε άλλο κείµενο.

Στον απόηχο των εξαιρετικών εκδηλώσεων του καλοκαιριού κατά την πανηγυρική ηµερίδα για τα 70 χρόνια από το ολοκαύτωµα του ΓρεβενητΙου, αξίζει να γνωρίσουµε τον δραστήριο σύλλογό του.

Το Γρεβενήτι είναι ένα αρχοντοχώρι του Ανατολικού Ζαγορίου χτισµένο σ' ένα απαράµιλλης οµορφιάς τόπο, µια ανάσα από το ιστορικό Μοναστήρι της Βοτσάς που θεωρήθηκε και ήταν ένα πραγµατικό «αρχειοφυλακείον της ηεριοχής». Άγνωστος παραµένει ο ακριβής χρόνος που αρχίζει η ζωή και η ιστορία του. Διάφορες απόψεις επίσης διατυπώθηκαν για το όνοµά του. Ο Λ. Βρανούσης αναφέρει ότι κάποιος από τα Γρεβενά γνωστός µε το όνοµα της καταγωγής του ως Γρεβενίτης εγκαταστάθηκε κάποτε στην περιοχή και αποτέλεσε τον πυρήνα του µετέπειτα χωριού µε το όνοµα Γρεβενίτη-Γρεβενίτι. Με πολυ θαυµασµό µιλάει γι' αυτό το 1870 ο Ι. Λαµπρίδης^. είναι, λέει, από τα λίγα εκείνα χωριά του Ζαγορίου τα οποία πολλές φορές κατέδειξαν ότι το Ζ. έχει αναδείξει µαχητές κι ατρόµητους άντρες.:

Χωριό παλιότερο από τριακόσια χρόνια θεωρεί το Γρεβενίτι ο Επιθεωρητής Καθάρειος το 1913. Στην έκθεσή του αναφέρει ότι λειτουργούν:

- Ένα πλήρες Ελληνικό σχολείο αρρένων µε 3 τάξεις και 15 µαθητές.

- Ένα Δηµοτικό σχολείο αρρένων µε τέσσερις τάξεις και 35 µαθητές.

- Ένα Παρθεναγωγείο µε τεσσερις τάξεις και 22 µαθήτριες.

- Ένα Νηπιαγωγείο µικτό µε 50 περίπου νήπια.

Η αγάπη των κατοίκων για τα γράµµατα είχαν σαν αποτέλεσµα το Γρεβενίτι να έχει πολλούς βλαστούς που διέπρεψαν στις επιστήµες και τα γράµµατα γνωστούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό µε ξεχωριστό το Λ. Βρανούση. Με την απελευθέρωση της Ηπείρου και τις σκληρές µάχες στην περιοχή το Γρεβενίτι έγινε ελεύθερο και αρχίζει τις προσπάθειες να βρει το δρόµο του.

Ήρθε όµως ο πόλεµος του 1940 και η διπλή Ιταλογερµανική Κατοχή. Στον ξεσηκωµό της Ηπείρου πρωτοστατούν τα Ζαγοροχώρια. Όµως το Γρεβενίτι πληρώνει µε ολοκληρωτική καταστροφή, πραγµατικό ολοκαύτωµα. Σ' αυτό είναι αφιερωµένη η ηµέρα µνήµης και το µνηµείο απλό κι απέριττο που στήθηκε αποκλειστικά από τον Μορφωτικό Σύλλογο.

Γιατί, όπως γράφει ο Χ. Ρογκό της στο βιβλίο του «Το Γρεβενίτι στην αντίσταση», «Η λήθη του κακού είναι άδεια για την επανάληψή του» καθώς τέτοιες στιγµές της ζωής µας δεν πρέπει να τις αφήνουµε να πάνε χαµένες, αλλά να τις συντηρούµε, αφού το κακό δεν πρέπει να αφήνουµε να λησµονιέται

Ακολούθησε η εγκατάλειψη, η παρακµή και η ερήµωση, µοίρα των ορεινών χωριών της πατρίδας µας. Όµως οι Γρεβενιώτες των Αθηνών ιδρύουν το 1961 σωµατείο µε την επωνυµία «Αδελφότης Γρεβενητίου ο Άγιος Δηµήτριος» µε σκοπό «την ηθική και πνευµατική εξύψωση των µελών και του κοινωνικού επιπέδου της Κοινότητος». και εκδίδουν τρίµηνη εφηµερίδα «το Γρεβενίτι».

Δίπλα στην αδελφότητα των Αθηνών έρχεται το 1983 να προστεθεί η ίδρυση του «Μορφωτικού αναπτυξιακού Συλλόγου Γρεβενιτίου» µε έδρα το χωριό Γρεβενίτι, δηλαδή του σηµερινού συλλόγου. Στο καταστατικό ορίζονται οι σκοποί του:

α. Η ανάπτυξη και προαγωγή του χωριού και η επίλυση των προβληµάτων του.

β. Η ενίσχυση και ανύψωση των αισθηµάτων αγάπης και αλληλεγγύης ανάµεσα στα µέλη του συλλόγου και της πατριωτικής τους έξαρσης.

γ. Η υποδαύλιση του ενδιαφέροντος και της νοσταλγίας των ξενιτεµένων συγχωριανών.

δ. Η ηθική, πνευµατική και υλική ενίσχυση αυτών που µένουν µόνιµα στο χωριό και το κρατούν στη ζωή.

Σήµερα το Γρεβενίτι, χωριό φωλιασµένο στην αγκαλιά του Θεού µε οργιώδη βλάστηση, λουσµένο στα πεντακάθαρα νερά του µε τη µακρόχρονη ιστορία του και το πρόσφατο ολοκαύτωµά του έχει την όψη παραµεληµένου χωριού, πασπαλισµένου µε τσιµέντο. Κι όμως, άλλη τύχη του έπρεπε.

Δυστυχώς δεν αξιοποιήθηκαν τα πλεονεκτήµατά του όσο έπρεπε. Ίσως από λανθασµένες πολιτικές από έλλειψη οράµατος κι απόµεινε µε 90 µόνιµους κατοίκους κι όπως δυστυχώς συµβαίνει µε τα περισσότερα Ζαγοροχώρια ο Μορφωτικός Σύλλογος επωµίζεται το βάρος, για να κρατήσει µε τις µικρές του δυνάµεις ζωντανό το χωριό και τον πολιτισµό του.

Τα τελευταία χρόνια έχει την τύχη να έχει πρόεδρο µια δραστήρια γυναίκα, µε ατσαλένια θέληση µε σπουδαίες ικανότητες και κυρίως αγάπη, ενδιαφέρον, φαντασία και όραµα για το χωριό της.

Η Νίκη Θεοδωρίκα, της γνωστής οικογένειας, προέδρων έκανε το σύλλογο σκοπό της ζωής της. Έξυπνη, ακούραστη, ευρηµατική σχεδιάζει, ονειρεύεται και πραγµατοποιεί.

Ο σύλλογος σήµερα έχει 150 µέλη µε κυρίαρχους τους νέους που ενδιαφέρονται ζωηρά για το χωριό τους.

Στεγάζεται στο Πετρίδιο Μορφωτικό Κέντρο και στις αίθουσές του διατηρεί αίθουσα συνεδριάσεων και εκδηλώσεων εξοπλισµένη µε ηλεκτρονικούς υπολογιστές καθώς και πλούσια βιβλιοθήκη του Επισκόπου Ευσταθίου Σκάρπα, του Λ. Βρανούση κι άλλων επιφανών συγγραφέων από πολύτιµες δωρεές.

Έχει ακόµη τρία χορευτικά µε πενήντα άτοµα και ισάριθμες στολές ιδιοκτησία του συλλόγου και υπεύθυνο το Βασίλη Ράπτη.

Οι εκδηλώσεις του συλλόγου κρατούν  όλη τη διάρκεια του χρόνου και γίνονται πάντοτε στο χωριό και µε θέµα την αναβίωση των εθίµων.

Πρόσφατα έκοψαν την πρωτοχρονιάτικη πίτα τους. Εκατόν πενήντα άτοµα πληµµύρισαν το χωριό και ακούστηκαν τα κάλαντα από μικρά παιδιά.

Το τσίπουρο και τα τυροπιτάκια ανέβασαν την έτσι κι αλλιώς καλή διάθεση. Η Πρόεδρος ευχαρίστησε συγκινημένη από καρδιάς για τη συμμετοχή.

Τις Απόκριες. Μετά την εκκλησία µαζεύονται σε κοινό τραπέζι µε πίτες, διασκέδαση, µε κασετόφωνα του συλλόγου και αναβίωση του «Χάψαρου» για να θυµούνται οι παλιοί και να µαθαίνουν οι νεώτεροι

Το Πάσχα έχουν όργανα. Στη Δεύτερη Ανάσταση (έχουν µόνιµο ιερέα) γίνεται περιφορά της εικόνας και παραδοσιακό µοίρασµα αυγών από παιδιά του χωριού. Το απόγευµα ακολουθεί το Πασχαλιάτικο γλέντι στο Πετρίδιο µε ψητά και πίτες δωρεά του συλλόγου και των χωριανών µέχρι τα ξηµερώµατα.

Τ' Αη Γιωργού γίνονται επισκέψεις χώρια οι άντρες, χώρια οι γυναίκες όπως παλιά.

Τα ξωκλήσια. Ο σύλλογος αναλαµβάνει τα κεράσµατα την ηµέρα της γιορτής τους. Ιδιαίτερα συµµετέχει στη γιορτή του µοναστηριού της Βοτσάς.

Ηµέρα µνήµης η 1 η Ιουλίου γιορτάζεται πανηγυρικά µε ιδιαίτερες κάθε φορά εκδηλώσεις.

15 Αυγούστου το πανηγύρι του χωριού. Αρχίζει µε αγρυπνία, περιφορά της εικόνας την παραµονή. Ανήµερα παραδοσιακός χορός παιδιών, µεσαίων και ηλικιωµένων ως τις 3 το µεσηµέρι

Το βράδυ γίνεται βράβευση των επιτυχόντων και το γλέντι συνεχίζεται πάντα µε ενδιάµεσες πρωτότυπες εκδηλώσεις.

Εκδροµές. Προγραµµατίζει εκδροµές για ψυχαγωγία και σύσφιξη των σχέσεων.

Αγίου Δηµητρίου. Γιορτάζεται πανηγυρικά ο πολιούχος· και προσκύνηµα στη θέση που υπάρχει το αποτύπωµα από το πάτηµα του αλόγου του Αγίου.

Τα ρακοκάζανα. Γιορτάζονται παραδοσιακά για να αναπολούν οι µεγάλοι τα αµπέλια της Τσίπιανης και εύχονται στους νέους να δώσουν ζωή στα ξακουστά αµπέλια.

Έτσι ο σύλλογος µε τις δραστηριότητες  του κρατά ολοχρονίς ζωντανό -όσο µπορεί- το χωριό απαλύνοντας τη µοναξιά και την εγκατάλειψη.

Αποτελεί ένα ζωντανό κύτταρο που συµβάλει αποτελεσµατικά στην ανάπτυξη και προβολή του χωριού. Ιδιαίτερη έγνοια του να µην αποκοπούν οι νέοι αλλά κι οι ξενιτεµένοι από τις ρίζες τους και τον πολιτισµό τους.

Ένα ωραίο παράδειγµα για µίµηση µακριά από ξενόφερτες ιδέες και πρότυπα.

Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα

www.holocaust.gr   info@holocaust.gr

Λυγκιάδες Ιωαννίνων, 7.3.2014

Με σεβασμό, βαθιά εκτίμηση και  αισθήματα αλληλεγγύης  προς τον γερμανικό λαό υποδεχόμαστε στην Ελλάδα τον Πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας κ. Γιόαχιμ Γκάουκ. Για μας, το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης, αλλά και για όλο τον ελληνικό λαό, είναι μια ευκαιρία να του θυμίσουμε την ανεκπλήρωτη υποχρέωση της Γερμανίας απέναντι στην Ιστορία: την ανάληψη της ευθύνης και την έμπρακτη μεταμέλεια για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διέπραξε το Γ’ Ράιχ στην Ελλάδα.

Η προσκυνηματική επίσκεψη του Γερμανού Προέδρου σε μαρτυρικούς τόπους της χώρας μας, κίνηση με ισχυρό συμβολισμό, ελπίζουμε να αποδειχθεί ότι έχει και ουσιαστικό περιεχόμενο. Η εβραϊκή κοινότητα των Ιωαννίνων, που εξολοθρεύθηκε, σχεδόν στο σύνολό της, από τους ναζί, με τα μέλη της να οδηγούνται δια της βίας στα κρεματόρια της φρίκης, μόνο και μόνο διότι ήταν Εβραίοι, αλλά και οι Λυγκιάδες, ένα μικρό χωριό, όπου τα ναζιστικά στρατεύματα του Γ’ Ράιχ  δολοφόνησαν εν ψυχρώ 82 αθώους και φιλήσυχους πολίτες, μεταξύ των οποίων μωρά, παιδιά, γυναίκες και κατάκοιτους γέροντες, αποτελούν τεκμήρια της ναζιστικής βαρβαρότητας, που στην Ελλάδα προσέλαβε χαρακτήρα θεομηνίας. Το Ολοκαύτωμα των Λυγκιάδων, που έμενε για δεκαετίες στη λήθη έως ότου ένας σπουδαίος Γερμανός επιστήμονας, ο Καθηγητής Christophe Schminck - Gustavus, μετά από συστηματική και πολύχρονη έρευνα, το τεκμηρίωσε και το έφερε στην επιφάνεια, αποτελεί παράλληλα και σύμβολο του αγώνα ενάντια στην παραχάραξη της Ιστορίας και τον ενταφιασμό της μνήμης.

Ο απολογισμός της ναζιστικής επιδρομής κατά της χώρας μας και των αθώων πολιτών της είναι τραγικός και τα αποτελέσματά της ακόμα και σήμερα ορατά: περισσότερα από 100 Ολοκαυτώματα έχουν διαπράξει στη χώρα μας τα ναζιστικά στρατεύματα Κατοχής με απολογισμό δεκάδες χιλιάδες νεκρούς. 1.770 χωριά καταστράφηκαν, περισσότερα από 400.000 σπίτια κάηκαν. Η χώρα μας υπέστη μία πρωτοφανή τραγωδία, τέτοιας μορφής σε έκταση και ένταση, η οποία δεν προσομοιάζει με καμιά άλλη χώρα. Λόγω των βομβαρδισμών, των εκτελέσεων, της πείνας, των ασθενειών και της υπογεννητικότητας η χώρα μας έχασε το 13,5% του πληθυσμού της. Η ΕΣΣΔ το 10%. Η Πολωνία το 8%. Η Γιουγκοσλαβία το 6%. Παράλληλα υπέστη μία απίστευτη οικονομική καταστροφή: οι υποδομές μας καταστράφηκαν, οι πόροι μας λεηλατήθηκαν. Ταυτόχρονα, πολιτιστικοί μας θησαυροί εκλάπησαν και φυγαδεύτηκαν στη Γερμανία ενώ μοναδικής αξίας μνημεία υπέστησαν ανεπανόρθωτες καταστροφές.

Κι όμως, 70 χρόνια μετά τη λήξη της Κατοχής και 24 χρόνια μετά την επανένωση της Γερμανίας, η χώρα μας δεν έχει λάβει από τη Γερμανία καμία επανόρθωση, καμία αποζημίωση! Όταν μάλιστα όλες οι χώρες που κατέκτησε η Γερμανία έχουν λάβει τις επιδικασθείσες επανορθώσεις. Όλες, εκτός της Ελλάδας! Γιατί; 

Επίσης: το κατοχικό αναγκαστικό δάνειο δεν έχει αποδοθεί στη χώρα μας, ενώ αντίθετα η Γερμανία ξεπλήρωσε τα αντίστοιχα αναγκαστικά δάνεια, που έλαβε από την Πολωνία και τη Γιουγκοσλαβία. Γιατί; 

Τέλος, οι αρχαιολογικοί θησαυροί και τα έργα τέχνης αμύθητης αξίας, που εκλάπησαν από την Ελλάδα δεν έχουν ακόμη επιστραφεί. Γιατί;

Πού οφείλεται άραγε αυτή η επιλεκτικά δυσμενής στάση εις βάρος μας;

Επί 70 χρόνια τα αμείλικτα αυτά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Μερικές μόνο δειλές εκφράσεις λύπης αρθρώνονται. Έως πότε; Είναι, επιτέλους, η στιγμή να αναλάβει η Γερμανία την ευθύνη της και να εκφράσει τη μεταμέλειά της για τα εγκλήματα του Γ’ Ράιχ στην Ελλάδα. Ειλικρινώς και εμπράκτως! Την ειλικρινή συγγνώμη πρέπει να συνοδεύει η απόδοση δικαιοσύνης και η αποκατάσταση!

Απαιτείται θέληση και τόλμη! Και τότε θα βρεθεί ο τρόπος να επιλύσουμε το μείζον ζήτημα των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα. Να σπάσουμε μαζί το τείχος της αδιαλλαξίας και της σκληρότητας απέναντι στον ελληνικό λαό. Δημοκρατικά, με αμοιβαίες υποχωρήσεις, χωρίς εχθρότητα και πόνο. Εμείς, άλλωστε, έχουμε ως σύνθημα: «Δικαιοσύνη! Όχι εκδίκηση».

Υποδεχόμαστε τον πρώτο πολίτη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Ήπειρο κλιμακώνοντας ταυτόχρονα τον αγώνα μας για τη δικαίωση του ελληνικού λαού. Αγώνας που έχει την αμέριστη υποστήριξη ολόκληρου του ελληνικού λαού αλλά και πολλών δημοκρατών στη Γερμανία, που διεκδικούν «Δικαιοσύνη και αποζημίωση!» για τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας στην Ελλάδα.

70 χρόνια μετά την λήξη της Κατοχής και 24 χρόνια μετά την επανένωση της Γερμανίας έχει έλθει, επιτέλους, η ώρα της έμπρακτης αναγνώρισης και δικαίωσης της θυσίας του ελληνικού λαού από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Μιας θυσίας, που συνέβαλε τα μέγιστα στην απελευθέρωση της Ευρώπης αλλά και της ίδιας της Γερμανίας από το ναζιστικό ζυγό. Κάτι που, ιδίως σήμερα, έχει σημασία να μη λησμονείται. Είναι, πρωτίστως, ζήτημα ηθικής τάξης! Αλλά και απαραίτητη προϋπόθεση για να αφήσουμε οριστικά πίσω μας τη Μαύρη Βίβλο του ναζισμού και, από κοινού οι δύο χώρες και οι δύο λαοί, να ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο ειρήνης, φιλίας και συνεργασίας, στη βάση της ισοτιμίας, της ειλικρίνειας και της αμοιβαίας κατανόησης. Και τότε θα έχουμε κερδίσει μαζί το στοίχημα του μέλλοντος για τις επόμενες γενιές. 

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙ και τους ΓΡΕΒΕΝΤΑΤΕΣ

Γρεβενίτι   στο τέλος του χειμώνα (11/3) με όλες τις αποχρώσεις του καφέ και στο βάθος χιονισμένο Μιτσικέλι!
Φωτογραφία: Μένιος Βόντινας

• Ένα μειονέκτημα των καλλικρατικών  δήμων είναι η οριζόντια επικοινωνία! Δηλαδή, δεν υπάρχει  συγκοινωνία μεταξύ των χωριών και πολλές φορές αυτό γίνεται μέσω του κέντρου!Έτσι η πληροφορία που έχει το "ΓΡΕΒΕΝΙΤΙ" για δρόμο: Ιτέα-Γρεβενίτι-Βουτσά-Δόλιανη είναι ένα πολύ καλό νέο. Μπορεί να είναι μια καλή λύση για τους Γρεβεντάτες, μόλις βγαίνουν από τον κόμβο της Εγνατίας.
• Συζητήσεις γίνονται μεταξύ συνδυασμών στο Δήμο Ζαγορίου και μάλλον οι ψηφοφόροι θα έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε τρεις, ίσως και δύο συνδυασμούς! Ίδωμεν...
• Στο Γρεβενίτι τώρα άρχισε κάτι να κινείται! Καιρός είναι να δούμε νέους να ασχολούνται με τα κοινά. Οι νέοι έχουν λίγο παρελθόν και πολύ μέλλον  και με αυτό πρέπει να ασχοληθούν. Οι μεγάλοι έχουν  λίγο μέλλον και πολύ παρελθόν, γι' αυτό ασχολούνται με... τα  περασμένα!  
• Ψίθυροι ακούγονται στην Αθήνα, από συγχωριανούς, για μια προσπάθεια  επαναλειτουργίας της ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙΟΥ! Ίσως μπορεί να γίνει κάτι, μιας και οι Γρεβεντάτες είχαν ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ   στη  Σμύρνη, η οποία το 1914 μεταφέρθηκε στο ελεύθερο  πια Γρεβενίτι. Άλλη μια μορφή, ίσως, να είναι ένα παράρτημα του ΜΑΣ στην Αθήνα. 
• ΤΟ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΛΟΥΣ! 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Έφυγε από τη ζωή η καλή μας συγχωριανή 

Μαρία Παπαβρανούση. 

Ο ΜΑΣ και το "ΓΡΕΒΕΝΙΤΙ" απευθύνουν στο σύζυγό της  Βαγγέλη Δριβαλιάρη και στο γιο της Δημοσθένη τα θερμά τους συλλυπητήρια.

[Η Μαρία Παπαβρανούση, σύζυγος του Βαγγέλη Δριβαλιάρη, τελείωσε (το 1955) τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών-Τμήμα Ιστορικό-Αρχαιολογικό. Εργάστηκε στην εκπαίδευση, επί μια πενταετία -Ιδιωτικό Λύκειο Ιωαννίνων, Κοινοτικό Γυμνάσιο Φιλιππιάδας, Γυμνάσιο Αρρένων Άρτας- και επί 27 χρόνια στη Βιβλιοθήκη της Ακαδημίας Αθηνών. Συνταξιοδοτήθηκε το 1990. Έχει ένα γιο, το Δημοσθένη, Μαθηματικό στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.]

Από το βιβλίο: ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΒΡΑΝΟΥΣΗΣ 

                                       ΡΙΖΑΡΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ, ΙΩΑΝΝΙΝΑ 2008    

Επιπλα Epipla.eu

Εκτυπώστε την πρόσκληση για δωρεάν είσοδο

Σας περιμένουμε !!

Γιώργος και Γαρυφαλιά Ράπτη

(Βαγγελίτσας Σιούλα)

Η σφαγή στις Λιγκιάδες, το μωρό και... το Γρεβενίτι!

Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες των επιζώντων. Μεταξύ τους ένα βρέφος 15 μηνών Από την ομαδική σφαγή επέζησαν ελάχιστοι. Ανάμεσά τους και ένα βρέφος 15 μηνών, ο Παναγιώτης Μπαμπούσκας. Η μητέρα του δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από έναν Γερμανό, την ώρα που κρατούσε στην αγκαλιά  το μωρό της. Την ώρα που ξεψυχούσε, το βρέφος έπεσε από την αγκαλιά της και ο Γερμανός εκτελεστής το πλησίαζε και του κάρφωσε μια ξιφολόγχη στην πλάτη.  Κι όμως, το βρέφος κατάφερε να επιζήσει και βρέθηκε αρκετές ώρες αργότερα να θηλάζει τη νεκρή μητέρα του. 

Οι κάτοικοι που το βρήκαν το μετέφεραν αμέσως στο νοσοκομείο του ΕΛΑΣ. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει στο θαύμα. Το μικροσκοπικό πλάσμα είχε καταφέρει να κρατηθεί στη ζωή παρά το ισχυρό τραύμα από την ξιφολόγχη. Ο Παναγιώτης Μπαμπούσκας είναι σήμερα ο μοναδικός επιζών της γερμανικής θηριωδίας. Ζει στην Ελευσίνα, έχει δημιουργήσει οικογένεια και στην πλάτη του έχει ακόμα το σημάδι από την ξι... 

Πού ήταν όμως το νοσοκομείο του ΕΛ.ΑΣ;

Όπως άκουσα τον επιζώντα σε μια εκπομπή στην ΕΤ3, το 

νοσοκομείο αυτό ήταν στο ΓΡΕΒΕΝΙΤΙ!!

Επειδή δεν είμαι βέβαιος, αν ξέρει κάποιος κάτι περισσότερο να μας ενημερώσει.

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/o-germanos-evgale-tin-xifologchi-ke-tin-karfose-stin-plati-tou-vrefous-i-sfagi-stis-ligkiades-ioanninon-epidi-i-antartes-skotosan-ton-filo-tou-chitler/

Επίσκεψη Γερμανού

Παπαλάμπραινα

Η Παπαλάμπραινα

Το δημοφιλές τσάμικο «Παπαλάμπραινα» βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, που διαδραματίστηκαν το 1860 στο χωριό Ρωμύρι της Πυλίας.
Εφημέριος του χωριού ήταν ο παπα-Λάμπρος Ζέρβας. Ενας συγχωριανός του έφερε κρυφά από τη γειτονική Αρκαδία σαράντα ληστές για να του πάρουν ό,τι πολύτιμο μπορούσε να είχε στο σπίτι, αλλά και να του απαγάγουν την κόρη του, την Παναγιώτα. Οι ληστές κρύφτηκαν στο δάσος, που βρίσκεται ανατολικά του χωριού. Δύο απ αυτούς προχώρησαν προς το σπίτι του ιερέα. Προσποιήθηκαν ότι ήθελαν να αγοράσουν το βόδι, που πουλούσε ο παπάς. Πέρασε η ώρα και νύχτωσε. Ο παπα-Λάμπρος προθυμοποιήθηκε να τους φιλοξενήσει.

Οταν όλοι κοιμήθηκαν, ένας από τους μουσαφίρηδες βγήκε αθόρυβα έξω και έτρεξε να ειδοποιήσει τους κρυμμένους στο δάσος. Δεν άργησε το σπίτι να γεμίσει ληστές, που έψαχναν για λεφτά και χρυσαφικά.
Κάποια στιγμή η Παναγιώτα κατάφερε να ξεφύγει από την επιτήρηση των ληστών και χρησιμοποιώντας τη σκάλα βγήκε στο κατώγι. Με ουρλιαχτά άρχισε να καλεί σε βοήθεια τα εξαδέλφια της Γιώργη και Κώστα Ζέρβα.
Ολόκληρο το χωριό σηκώθηκε στο πόδι. Οι άντρες αρπάξανε τους γκράδες τους κι άρχισαν να πυροβολούν προς πάσα κατεύθυνση. Οι ληστές πανικόβλητοι έφυγαν τρέχοντας από το σπίτι. Ενας δικός τους τραυματίστηκε θανάσιμα και τον έθαψαν στη θέση Χίλια Χωριά.
Αυτή, λοιπόν, η Παναγιώτα ήταν «η λυγερή» του δημοτικού τραγουδιού, που «φώναξε και τους κλέφτες τους ετρόμαξε».

Το  χορευτικό του ΜΑΣ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙΟΥ στο Μεσοχώρι το Δεκαπενταύγουστο

Αποκριές στο Γρεβενίτι

Την Κυριακή το βράδυ, στο "ΠΕΤΡΙΔΕΙΟ", ο δραστήριος ΜΑΣ, διοργάνωσε γλέντι για τους Γρεβεντάτες και φίλους του χωριού. 

Φωτογραφία από το περσινό γλέντι, αλλά οι πληροφορίες λένε ότι ο παπα-Χρήστος έσυρε πάλι το χορό!

Περιμένοντας φωτογραφίες  θα βάλουμε μια φωτογραφία από τις Αποκριές, μάλλον της δεκαετίας του 1960!

Δυστυχώς, το κέφι  των συγχωριανών πήγε να χαλάσει το καλοριφέρ, το οποίο παρουσίασε βλάβη.

Δεν είχε συντηρηθεί εδώ και χρόνια και παρά λίγο να προκληθεί πυρκαγιά, με απρόβλεπτες συνέπειες για τους συγχωριανούς.  

Το έθιμο του «Μάρτη»

Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, τα παιδιά φορούν στον καρπό του χεριού τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον «Μάρτη» ή «Μαρτιά». Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο «Μάρτης» προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν. Φτιάχνεται την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου και φοριέται είτε σαν δαχτυλίδι στα δάχτυλα, είτε στον καρπό του χεριού σαν βραχιόλι. Καμμιά φορά φοριέται ακόμα και στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, ώστε να μην σκοντάφτει ο κατοχός του.

«Μάρτη» δεν φορούσαν μόνο οι άνθρωποι. Σε σε κάποιες περιοχές της χώρας κρεμούσαν την κλωστή όλη τη νύχτα στα κλαδιά μιας τριανταφυλλιάς για να χαρίσουν ανθοφορία, ενώ σε άλλες περιοχές την έβαζαν γύρω από τις στάμνες για να προστατέψουν το νερό από τον ήλιο και να το διατηρήσουν κρύο. Σε άλλες περιοχές το φορούσαν μέχρι να φανούν τα πρώτα χελιδόνια, οπότε και το άφηναν πάνω σε τριανταφυλλιές, ώστε να τον πάρουν τα πουλιά για να χτίσουν τη φωλιά τους. Αλλού πάλι το φορούν ως την Ανάσταση, οπότε και το δένουν στις λαμπάδες της Λαμπρής για να καεί μαζί του.

Ο «Μάρτης» ή «Μαρτιά» είναι ένα παμπάλαιο έθιμο εξαπλωμένο σε όλα τα βαλκάνια, λόγω της υιοθέτησής του από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι και το διατήρησαν. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια, επειδή οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων συνήθιζαν να δένουν μια κλωστή, την «Κρόκη», στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.