Μονή Βοτσάς - Β΄ ΜΕΡΟΣ-ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Μονή Βοτσάς

Χρυσοκώδικας. Απογραφές κινητής και ακίνητης περιουσίας.

Ο Σταυρός με το «τίμιο ξύλο»

 

Αφού ξεκαθαρίσαμε σε προηγούμενη εργασία μας με τον Κωνσταντίνο Δ΄ (Πωγωνάτο), ότι σε καμία περίπτωση δεν ήταν ο ιδρυτής της, όμως αυτή η μονή ενυπάρχει πάνω από 1350 χρόνια. Έχει δημιουργήσει τη δική της ιστορία.

Οι αβελτηρίες ενός συγκεκριμένου ιστορικού του Ζαγορίου του Ιωάννη Λαμπρίδη την «πνίγουν». Θα κάνουμε, ότι μπορούμε για να την απαλλάξουμε απ’ αυτές και να πάρει επί τέλους τις βαθειές ανάσες.

Η έκδοση του βιβλίου Νέος Κουβαράς 1961 , αυτός ο ετήσιος Ηπειρωτικός Χρονογράφος μας μπάζει ακριβώς στο θέμα που πρέπει να καταδείξουμε.

Τι ήταν ο περιβόητος Κουβαράς: «Συναγωγή κειμένων αναφερομένων εις την Ηπειρωτικήν ιδίαν ιστορίαν….Όχι από ένα πρόσωπο, αλλά πολλά, κάθε ένα από τα οποία έγραφε ή αντέγραφε, ότι Έκρινε άξιον διασώσεως κατά την εποχήν καθην έζησεν.

Φυλλάσονταν στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου του Σπανού (Μονή Φιλανθρωπινών). Στις 25 Αυγούστου του 1820 μεταφέρθηκε στην Καπλάνειο Σχολή. Πολιορκούμενος ο Αλή πασάς στα Γιάννενα, έκαψε το Σχολείο, τη βιβλιοθήκη και τον Κουβαρά. Σώθηκαν μερικά αντίγραφα σημειώματα».

Ακριβώς τέτοια αντίγραφα σημειώματα ιστορικού περιεχομένου υπήρχαν μέχρι το 1889 ή και πιο μπροστά απ’ την τριετία 1875-1878, όταν το μοναστήρι δεν είχε Ηγούμενο, όπως επισημαίνεται και στο Μοναχολόγιο.

Ο Ιωάννης Λαμπρίδης στα ΖΑΓΟΡΙΑΚΑ ΤΟΥ Β΄ έκδοση το 1889 τα υποτιμάει, προφανώς για τους δικούς του λόγους: Τι μας λέει: Ότι βρέθηκε στην Ι. Μονή Βοτσάς. «Ένα χειρόγραφον, όχι σε καλή κατάσταση. Κάποιος άγνωστος αντέγραψε αντίγραφα, ιστορικά στοιχεία τα οποία περιείχε ο Κουβαράς. Αυτό έγινε τον περασμένο αιώνα (δηλαδή τον 18^ο)».

Απλά χειρόγραφον. Και αυτό το χειρόγραφο: «Αρκετά χρήσιμο για να γραφεί αυτό το βιβλίο».

14 Ιανουαρίου του 1925, ο τότε πρωτοσύγκελος Ευστάθιος Σκάρπας άλλα μας λέει. Με ενυπόγραφο άρθρο του στην Εφημερίδα ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΗΧΩ, μιλάει σκληρά για τον παραπάνω ιστορικό. «Σκωριών ανακαμίευσις»*. «Περί του χρονικού τούτου της Βοτσάς το ονομαζόμενον εν τη μονή και τοις περιχώροις «Χρυσοκώδικα» επληροφορήθην παρά των αποθανόντων γερόντων Γρεβενιτίου, ότι ην μέγας εκ μεμβράνης (δηλαδή κατεργασμένο λεπτό δέρμα ζώου για χρήσεις στη βιβλιοδεσία) και εγράφετο εν αυτώ παν γεγονός εν Ηπείρω, δυνάμενον ασφαλώς να φθάσει μέχρι της μονής. Δυστυχώς τον Κώδικα τούτου εσύλησεν (άρπαξε λεηλάτισε) ο Λαμπρίδης εκ της μονής καθ’ ον χρόνον αύτη ήτο άνευ Ηγουμένων».

Και ο Σκάρπας, ακάθεκτος, συνεχίζει: «Και εσταχυολόγησε εξ αυτού τινά, ως σπουδαία νομιζόμενα υπ’ αυτού, όντος ηθικώς υπόχρεου έναντι της ιστορίας της Ηπείρου, να εκδώσει ολόκληρον το πολύτιμον χειρόγραφον. Εάν κρίνομεν το χειρόγραφον εκ των σταχυολογημάτων (δανεισμάτων) του Λαμπρίδη, δυνάμεθα να αποφανθώμεν μετά πεποιθήσεως, ότι τούτο περιέχει την ιστορίαν πλείστου μέρους της Ηπείρου και ιδίως του Ζαγορίου από του 7^ου Μ.Χ. αιώνος μεσούντος (δηλαδή εκεί γύρω στο 650 Μ.Χ.).

Περί της μετά ταύτης τύχης του κώδικος, παρά πάσας ημών τας ερεύνας, ουδέν ηδυνήθημεν να εξακριβώσωμεν. Αναντιρρήτως θα είναι μέγα ευτύχημα διά την ιστορίαν της Ηπείρου, εάν επωλήθη ο Κώδιξ εις τινα αρχαιοκάπηλον, ως σύνηθες τοις ιεροσύλοις και δεν επυρπολήθη μετά της οικίας του αειμνήστου Λαμπρίδου εν Σουδενοίς, διότι θα ανακαλυφθή ποτέ εν τινι βιβλιοθήκη της Ευρώπης».

Ο Λαμπρίδης έφυγε απ’ τη ζωή το 1891, δηλαδή πριν 34 χρόνια απ’ αυτή τη δημοσίευση. Εγείρεται ένα ερώτημα: οι απόγονοι του διαμαρτυρήθηκαν γι’ αυτό το δημοσίευμα ή το προσπέρασαν;

Σε ότι αφορά τις απογραφές κινητών και ακινήτων και ιερών αντικειμένων έχουμε δύο: η πρώτη έγινε στις 5 Μαρτίου του 1900. Ο Δημήτρης Ράιος στο βιβλίο του ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΟΤΣΑΣ, Έκδοση του 2018, κάνει εκτενή αναφορά για το περιουσιολόγιο. Η δεύτερη απογραφή έχει εκείνα τα στοιχεία που της προσδίδουν εκείνη τη σοβαρότητα που της έπρεπε να έχει. 25 Απριλίου του 1928 ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Σπυρίδων αποστέλλει στο μοναχό Γρηγόριο Λαυριώτη διοριστήρια επιστολή ως Ηγούμενος. Έτσι παραλαμβάνει τα πάντα απ’ τον ιερομόναχο Γεράσιμο.

Με εντολή του Σπυρίδωνα προστίθενται και οι υπογραφές στα πρωτόκολλα του προέδρου της Κοινότητας Γρεβενιτίου Δ. Ε. Σκαρπίδη και του πρωτοσύγκελλου Ευστάθιου.

Θα κλείσω με τούτο? με τον σταυρό με το «Τίμιο Ξύλο» ο Μιχάλης Γ. Τρίτος, συγγραφέας πολλών βιβλίων έγραφε στην Εφημερίδα ΤΟ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙ Φ24/1999 «….. Σήμερα στη Μονή Βοτσάς σώζεται τεμάχιο Τιμίου ξύλου…..».

«Θυμάμαι ένα σταυρό που είχε μια πέτρα βυσσινί, είχε τίμιο ξύλο». Αυτά έγραφε ο Δολιανίτης Κώστας Μανθόπουλος στο αμέσως επόμενο φύλλο της εφημερίδας το ΓΡΕΒΕΝΙΤΙ Φ25/2000.

Αυτός ο σταυρός κλάπηκε. Φυσικά αυτή η κλοπή δεν έγινε από κάποιο επισκέπτη του μοναστηριού. Θα τον έκλεβε όπως ήταν. Αυτή την «πολυτέλεια» του ξεδιαλέγματος και το χρόνο, την είχαν οι «εντός των τειχών». Αυτοί οι αγύρτες μοστράρουν το «τίμιο ξύλο» για να παραμυθιάζουν τους αφελείς, να ρίχνουν τον οβολό τους στο παγκάρι. Φυσικά και ενθυλάκωσαν τα χρήματα απ’ την πώληση του ασημιού ή χρυσού. Ακόμη και απ’ τη βυσσινή πέτρα κονόμησαν.

 

* Ανακαμίνευσις = Δεύτερη κατεργασία – επεξεργασία – δούλεμα ? των σκουριών που απόμειναν. Ο τίτλος της δημοσίευσης είναι αλληγορικός.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Γιώργος Δερμάνης

 

Η Ίδρυση της Μονής Βοτσάς και ο Κωνσταντίνος Δ΄ (Πωγωνάτος) Α΄ ΜΕΡΟΣ

 

Α΄ ΜΕΡΟΣ

Η Ίδρυση της Μονής Βοτσάς

και

ο Κωνσταντίνος Δ΄ (Πωγωνάτος)

 

Ένα γεγονός, ενώ φαίνεται αντιφατικό και παράδοξο, υποχρεώνει πολλές φορές την πλειοψηφία του λαού μας, να το αποδεχτεί σαν ιστορικό. Φυσικά και δεν θα το πολυψάξει. Θα το αποδεχτεί apriori.

Τέτοιες ιστοριούλες είναι πάμπολλες. Ευτυχώς που έχουν τόσες και τέτοιες χοντροκοπιές, που δεν είναι και πολύ δύσκολο να τις καταρρίψεις.

Εδώ ο πρωταγωνιστής στον οποίο «χρεώνονται» αυτές, δηλαδή ο Κωνσταντίνος Πωγωνάτος (αυτοκράτορας του Βυζαντίου) σου δίνει τα πρώτα στοιχεία της προσωπικότητάς του «εν ταις πράξεσιν».

Είναι ανασφαλής, εριστικός κ.λπ. Δεν κρύβεται, το, ότι ήταν ύπουλος (δόλιος και πονηρός), εγκληματικό στοιχείο. Όλα αυτά θα τα δούμε παρακάτω.

Κοντά στο Γρεβενίτι λοιπόν βρίσκεται το παραπάνω μοναστήρι, παρόχθια του ποταμού Βάρδα και Ζουρίκα.

Σύμφωνα με την επιγραφή, η οποία βρίσκεται, μόλις αντικρύζουμε τον νάρθηκα στο ιερό δεξιά πάνω στην είσοδο, έγινε με «δαπάνη» του παραπάνω αυτοκράτορα. Θρυλείται ότι στο διάστημα που περνούσε απ’ την Ήπειρο, επιστρέφοντας απ’ την Ιταλία για Κων/πολη, ίδρυσε αυτή τη Μονή, συγχρόνως και την της Μολυβδοσκέπαστης (668-672). Είχε σαν στόχο, λέει τον εκχριστιανισμό των Σλάβων, οι οποίοι από το 635 είχαν εγκατασταθεί σε κείνα τα μέρη.

Πράγματι η επιχείρηση σε ιταλικό έδαφος, στη Σικελία αναφέρεται σα γεγονός. «… Χτύπησε τους στασιαστές της Σικελίας». «… Έπλευσε κατά της Σικελίας». Ουσιαστικά αναφέρεται σ’ αυτή την επιχείρηση (πολεμική) εναντίον των στασιαστών ο χρονογράφος του Ζ΄ και Η΄ αιώνα ο Θεοφάνης ο Ομολογητής.

Ο αείμνηστος Επίσκοπος Περιστεράς Ευστάθιος Σκάρπας θα μας πει συγκεκριμένα. «Ο Πωγωνάτος πήγε στη Σικελία το 668 για να καταστείλει την εξέγερση των δολοφόνων του πατέρα του Κώνσταντος Β΄ (οι οποίοι είχαν ανακηρύξει αυτοκράτορα τον αρμένιο Μιξίδιο). Ο χρόνος διεκπεραιώσεως του εκ της Ιταλίας εις την Ήπειρον, μεταξύ του 669-670 και η έναρξη κτίσεως της μονής το έτος 670».

Ο Σκάρπας πίστευε και κάτι άλλο. «Ο Πωγωνάτος μετά την καταστολή της ανταρσίας του Μιξίδιου θα μπορούσε να είχε επιλέξει για την επιστροφή του την ξηρά, για να καταστείλει, ίσως και άλλες μικρότερες σποραδικές ανταρσίες, μετά το φόνο του πατέρα του και ότι διεκπεραιώθη εις το Δυρράχιον ή την Απολλώνειαν και δια του τείχους του Πύρρου παρά την Οστινίτσαν, διήλθε δια της Βοτσάς».

Ο Δημήτρης Ράϊος στα ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΚΑΙ «ΣΚΙΕΣ» ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΖΑΓΟΡΙ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ 2006 (βιβλίο του) σελίδες 268-272 θα πει κάτι άλλο. «Βέβαια η πλειοψηφία των νεοτέρων ερευνητών αμφισβητεί ζωηρά τόσο την εκστρατεία του Πωγωνάτου στη Σικελία, όσο και την πιθανότητα της διέλευσης του από την περιοχή της Μονής Βοτσάς. Για το πρώτο θέμα προβάλλονται οι ενστάσεις ότι σε όλες τις περιπτώσεις σφετερισμού της αυτοκρατορικής εξουσίας, ο ανταπαιτητής του θρόνου, που είχε στασιάσει στην επαρχία, θα κατευθύνονταν  προς το νευραλγικό σημείο του Κράτους, τη Βασιλεύουσα? ότι θα έδειχνε έλλειψη σωφροσύνης η εγκατάλειψη της πόλης απ’ το νόμιμο διάδοχο του θρόνου σε κρίσιμες στιγμές (καθώς την ίδια περίπου εποχή υπήρχαν σοβαρές απειλές απ’ την Ανατολή) και η εμπλοκή του σε περιπετειώδη καταδίωξη του αντιπάλου… Η δια θαλάσσης επιστροφή του ήταν από πολλές απόψεις προτιμότερη».

Ο Λέανδρος Βρανούσης. «Κτιτορικαί, Επιγραφαί και παραστάσεις κτιτόρων, πατριαρχικά σιγίλλια (εκκλησιαστικά έγγραφα με σφραγίδα), το «Χρονικά του Αργυροκάστρου» και άλλαι γραπταί μαρτυρίαι – Όλα μνημεία και κείμενα των μεταβυζαντινών αιώνων – Τοπικά δημοσιεύματα και επιχώριοι θρύλοι διατηρούν μέχρι των ημερών μας ζωντανήν την παράδοσιν του Κων/νου Πωγωνάτου, αλλά και δια πολλούς λόγους την αποκλείουν. Ας προστεθεί, στο επί τη βάσει δυτικών κυρίως πηγών ημφεσβητήθηκαν βασίμως και τα παραδιδόμενα υπό βυζαντινών χρονογράφων περί της αυτοπροσώπου παρουσίας του Κωνσταντίνου Δ΄ εις την εκστρατεία της Σικελίας».

Η Άποψη του γράφοντος

Ο Πωγωνάτος σε ότι αφορά τον αυτοκρατορικό θρόνο, δεν ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος. Είχε και άλλα δύο αδέρφια, τον Τιβέριο και τον Ηράκλειο. Είχαν και αυτοί συμπάθειες και στο λαό και στον στρατό. Πάντως επίσημη τελετή στέψης και των τριών δεν έγινε. Αυτό προβλέπονταν απ’ το θρησκευτικό και εθιμικό δίκαιο. Ο στρατός της Μικρασίας (Ανατολικού θέματος) στασίασε. Ο λαός φώναζε: «Εις Τριάδαν πιστεύομεν και τους τρεις στέψωμεν».

Αυτός ο «καλός» άνθρωπος αναδιπλώθηκε, έτσι τουλάχιστο φάνηκε καταρχάς. Διέταξε να κανονιστεί το τελετουργικό της στέψης και των τριών. Απ’ ότι φαίνεται το ξανασκέφτηκε? την ίδια μέρα πρόσταξε και έκοψαν τις μύτες των αδερφών του. Τους εξόρισε. Έτσι μ’ αυτό τον τρόπο και το δόλο τους έβγαλε απ’ τη μέση.

«Πάει σόι το βασίλειο» λέει ο θυμόσοφος λαός μας. Μα και ο πατέρας του Κώνστας Β΄ για τους ιδιους λόγους δολοφόνησε τον αδερφό του Θεοδόσιο.

Ας μη γελιόμαστε? τέτοιοι τύποι δε ρισκάρουν να ξεβολευτούν απ’ τον θρόνο, να γυρίζουν απ’ τη Σικελία, να χαζεύουν στην Ήπειρο και να χτίζουν μοναστήρια.

Τα παραπάνω, σχετικά με τα αδέρφια του καταγράφει ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος στο βιβλίο του ΑΚΜΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ σελ. 170.

Προσβολή της νοημοσύνης: Διαβάζοντας το βιβλίο ΙΕΡΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΚΗ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΟΛΥΒΔΟΣΚΕΠΑΣΤΟΥ ΚΟΝΙΤΣΗΣ σελίδα 21. Στο Μολυβδοσκέπαστο είχε και τη γυναίκα του Αναστασία! Σε κάποια στιγμή μάλωσε τους ψαλτάδες του υπάρχοντος εκεί ναού γιατί ήταν φάλτσοι! Μόλις τους έκανε παρατήρηση, «το πρόσωπο του εγένετο μέλαν (μαύρισε) ως του Αιθίοπος»! Εδώ έχομε την πρώτη συγνώμη που ζήτησε απ’ το Θεό!

Φαντάζομαι το «μελάνιασμα» να έφυγε.

Στη Βοτσά κουβαλούσε και την αλλαζονική συμπεριφορά, λόγω των επιτυχιών στα διάφορα πολεμικά μέτωπα. Δεύτερη συγνώμη με κλάματα και μετάνοιες.

Και τα μοναστήρια, με δική του δαπάνη, έγιναν δύο. ΕΛΕΟΣ.

Και όμως η παραδοξολογία έχει βαθιές ρίζες.

Με μεθοδικό τρόπο προστατεύεται. Και υπνωτίζει μια τεράστια πλειοψηφία της κοινωνίας. Με τον κάθε είδους δογματισμό, είναι κοντά-κοντά και δεν αντέχουν στον διάλογο, με εκείνους που τον διακονούν.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία

Γιώργος Δερμάνης

ΜΑΛΑΜΕΙΟΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΝ

 

Ο Βασίλειος Κ. Δαλκαβούκης, στο βιβλίο του Μετοικεσίες Ζαγορισίων, σε πίνακά του, καταγράφει τους μέτοικους του την περίοδο 1871-1922.

Στο εξωτερικό λοιπόν καταγράφονται 1453 Ζαγορίσιοι. Ανάμεσα σ’ αυτούς το 9% είναι Γεβεντάτες˙ δηλαδή 131. Έχουμε έτσι τη πρωτιά στην εξωτερική μετανάστευση 2 κτηματίες, 42 έμποροι, 4 παντοπώλες, 3 ξενοδόχοι, 1 μεσίτης, 1 κρεοπώλης, 5 αρτοποιοί, 2 αμπελουργοί, 3 υπάλληλοι, 3 εργάτες, 57 γεωργοί, 4 ποιμένες, 1 φαρμακοποιός και 3 άνεργοι.

Ανακαλύψαμε τον μεσίτη. Και ο λόγος γίνεται για τον Νικόλαο Μαλάμη. Δραστηριοποιείται στο Μαϊάμι, της Φλώριδας, των Η.Π.Α. Ο αδερφός του ο Μήτρος και αυτός είχε ταξιδέψει στην Αμερική για λίγο, κοντά του˙ επέστρεψε και κονάκιασε στην Τσίπιανη.

Τον παραπάνω δωρητή του ΜΑΛΑΜΕΙΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ 4 λέξεις τον βασάνιζαν «Ιατρείο-Νοσοκομείο στο Γρεβενίτι» δεν ησύχαζε, αν δεν πραγματοποιούσε αυτό του το όνειρο.

Πάνω από 150.000 δρχ. δαπάνησε, για να υλοποιήσει αυτή του την επιθυμία το 1957. Είχε και την ανάλογη «προστιθέμενη αξία», δεν προσέβλεπε ο ίδιος σε κάποια καλύτερη φορολογική μεταχείριση. Τα παραστατικά των εξόδων ήταν οι χειρόγραφες αποδείξεις. Ακόμη και οι νόμιμες της εφορείας Δωδώνης (τότε) δε βοηθούσαν σε τίποτα τον ίδιο.

Επιχειρήσαμε να σας δώσουμε, στο περίπου, την πραγματική αξία αυτής της δαπάνης σε Ευρώ.

Κείνη την εποχή 1957-1958, ένας δάσκαλος με προϋπηρεσία 5 χρόνια το πολύ-πολύ να είχε μηνιάτικο 1.200 δρχ.-1.300 δρχ. Δηλαδή 125 μηνιάτικα-115. Ας πούμε σαν σήμερα ένα μισθό, στον ιδιωτικό τομέα με τα δώρα και το επίδομα αδείας 1.300,00 € Χ 115 = 150.000 €. Άρα τα 150.000 €  δεν απέχουν απ’ την πραγματικότητα.

Ο Τάκης Χρ. Παυλίδης είναι παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Δημητρίου Μαλάμη (ανιψιά του). Του αναθέτει την επιμέλεια της κατασκευής του κτιρίου και την επιστασία. Εργάζεται και ο ίδιος.

Και το 1958 λειτουργεί σαν ιατρείο με τον αντίστοιχο αγροτικό γιατρό. Πρώτος, παθολόγος γιατρός, ο Γεώργιος Γκίκας. Άφησε πολύ καλό όνομα. Φιλοξενήθηκε στον ίδιο χώρο με τη γυναίκα του και το μωρό σε ειδικό δωμάτιο, χώλ, κουζίνα, λουτροκαμπινέ. Παρέμεινε περίπου 4-5 χρόνια.

Λειτουργία του μέχρι το 1997

Συλλέξαμε ορισμένα στοιχεία της λειτουργίας του μέχρι το 1997. Ο τελευταίος Πρόεδρος της Κοινότητας (μέχρι το 1998) ήταν ο Δημήτριος Χριστοδούλου Θεοδωρίκας. Η τότε Κοινότητα ζητάει απ’ τους κληρονόμους του Μαλάμη, τι προβλέπεται για το Νοσοκομείο.

Ο Διαχειριστής της διαθήκης Χρίστος Δημητρίου Παυλίδης λαμβάνει τα σχετικά έγγραφα που κατέχει η Κοινότητα Γρεβενιτίου. Ήτοι: Την από 14/8/1997 βεβαίωση του ΚΕΝΤΡΟΥ ΥΓΕΙΑΣ ΜΕΤΣΟΒΟΥ.

«Βεβαιούται, ότι όπως προκύπτει απ’ τα τηρούμενα στοιχεία του Κ.Υ το Π.Ι Γρεβενιτίου από το 1987 μέχρι σήμερα λειτουργεί στο ΜΑΛΑΜΕΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ και ακόμα από το 1987 καλύπτεται συνεχώς από αγροτικό γιατρό του Κ.Υ Μετσόβου, ο οποίος εκτελεί χρέη υποχρεωτικής υπηρεσίας υπαίθρου και καλύπτει τα εξής χωριά: Τρίστενο-Φλαμπουράρι-Γρεβενίτι-Ελατοχώρι-Μακρύνο-Καστανώνα-Δόλιανη-Βοβούσα-Σέσο με έδρα το Γρεβενίτι».

Ο ΔΝΤΗΣ ΤΟΥ Κ.Υ ΜΕΤΣΟΒΟΥ

ΚΑΛΠΑΘΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

Υπογραφή και στρογγυλή σφραγίδα.

Ακόμη, έχει το έγγραφο του Υπουργείου Οικονομικών, Φορολογίας Κληροδοτημάτων/12/1/1995. Το ίδιο έγγραφο έχει και η Νομαρχία (τότε) Ιωαννίνων. Είναι απάντηση σε δικό της (αυτό το έγγραφο δεν το έχω). Και, η Απάντηση. Θέμα: Κληρονομία Νικολάου Χρ. Μαλάμη.

Σχετικό έγγραφό σας αριθμός 459/14/12/1994. Σε απάντηση του ανωτέρω σχετικού, αναφορικά με την έγκριση σύστασης κληροδοτήματος με την επωνυμία «ΚΛΗΡΟΔΟΤΗΜΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΑΛΑΜΗ» και κύρωση του οργανισμού του, σας πληροφορούμε τα εξής:

Η περιουσία που σας άφησε ο Νικόλαος Χρ. Μαλάμης με αριθ. 6883/15/11/1958 διαθήκην του, αποτελεί, για την Κοινότητά σας Κεφάλαιο Αυτοτελούς Διαχείρισης κατά την έννοια της παραγρ. 1 του άρθρου 96 του Α.Ν. 2039/39, το οποίο θα διοικείται από το εκάστοτε Κοινοτικό Συμβούλιο.

Κατά συνέπεια η περιουσία αυτή θα είναι χωριστή από την υπόλοιπη περιουσία της Κοινότητας σας και θα συντάσσετε (η Κοινότητα) κάθε χρόνο προϋπολογισμό (τρεις μήνες προ της ενάρξεως του έτους) και απολογισμό (δύο μήνες μετά τη λήξη του έτους) και θα υποβάλλετε για έγκριση στο Νομάρχη Ιωαννίνων.

Κατόπιν των ανωτέρω και εφ’ όσον η περιουσία αυτή δεν συνιστά αυτοτελές ίδρυμα αλλά Κεφάλαιο Αυτοτελούς Διαχείρισης υπέρ της Κοινότητάς σας. Σας γνωρίζουμε, ότι δεν είναι αναγκαίο κατά την άποψή μας να καταρτιστεί οργανισμός τούτου και στη συνέχεια να κυρωθεί αυτός με Προεδρικό Διάταγμα, δεδομένου, ότι δεν υπάρχουν ασάφειες ως προς την εκπλήρωση του σκοπού που και μπορεί να λειτουργεί με βάσει τον εγκρινόμενο προϋπολογισμό του. Αν όμως επιμένετε να καταρτιστεί και να κυρωθεί οργανισμός, παρακαλούμε να μας το γνωρίσετε, προκειμένου να σας στείλουμε σχέδιο το οποίο, αφού συμπληρώσετε, θα μας το επιστρέψετε για τις παραπέρα ενέργειες μας.

Ακριβές Αντίγραφο – Στρογγυλή σφραγίδα

Με Ε.Χ Η Προϊσταμένη της Διεύθυνσης

Α.Κ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

 

Και η ιστορία με το ΜΑΛΑΜΕΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ κλείνει κάπου εδώ. Η Κοινότητα Γρεβενιτίου στις 20/8/1997 στέλνει Επιστολή-Έγγραφο στο Χρίστο Παυλίδη με συνημμένα τη Βεβαίωση του Κ.Υ.Μ και το έγγραφο του Υπουργείου Οικονομικών και ζητάει αν προβλέπεται και κάτι άλλο για το ΜΑΛΑΜΕΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ απ’ τη Διαθήκη

CRIS PAVLIDES – POBOX 4232

CLEAR WATER ΓLA 34618 U.S.A

1. Σας γνωρίζομε, ότι το ΜΑΛΑΜΕΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ παραχωρήθηκε στην Κοινότητα Γρεβενιτίου από τον κ. Νικόλαο Μαλάμη το έτος 1958.

2. Από το έτος 1958 μέχρι το 1986 λειτουργούσε ως Αγροτικό Ιατρείο της ευρύτερης περιοχής του Ανατολικού Ζαγορίου, υπό την επίβλεψη και ευθύνη της Διεύθυνσης Υγιεινής και Κοινωνικής Πρόνοιας της Νομαρχίας Ιωαννίνων. Από το έτος 1987 μέχρι σήμερα λειτουργεί ως Περιφερειακό Αγροτικό Ιατρείο υπό την επίβλεψη και ευθύνη του Κέντρου Υγείας Μετσόβου (όπως εμφαίνεται στη συνημμένη βεβαίωση).

3. ΤΟ ΜΑΛΑΜΕΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ εισέπραξε απ’ τη Διαθήκη του κ. Νικολάου Χρ. Μαλάμη σε επιταγές τα παρακάτω ποσά 1. 11.298,99 Δολλάρια και 2.96,22 Δολλάρια.

4. Τα παραπάνω ποσά διατίθενται για τη συντήρηση του κτιρίου του ΜΑΛΑΜΕΙΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ και τα διαχειρίζεται το εκάστοτε Κοινοτικό Συμβούλιο Γρεβενιτίου ως διαχειριστική Επιτροπή του κληροδοτήματος Νικολάου Μαλάμη, σύμφωνα με το έγγραφο του Υπουργείου Οικονομικών Γενική Διεύθυνση Φορολογίας και Δ.Π – ΔΝΣΗ 11^Η /1144007/37491/Α0011/112/1/1995 του οποίου σας στέλνουμε φωτοαντίγραφο.

Και σας παρακαλούμε να φροντίσετε δια μέσω του Διαχειριστή της Διαθήκης του Νικολάου Μαλάμη τι άλλο προβλέπει η Διαθήκη για το ΜΑΛΑΜΕΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ.

Σας ευχαριστώ

Ο Πρόεδρος της Κοινότητας ΓΡΕΒΕΝΙΤΙΟΥ

Υπογραφή και Στρογγυλή Σφραγίδα

Δημήτριος Θεοδωρίκας

 

 

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Γιώργος Δερμάνης