Διόδια: Αυτός ο "φόρος μετακίνησης" πρέπει να καταργηθεί...

 

Χρειάστηκε να περάσουν  πολλές δεκαετίες. Να χάσουν εκατοντάδες άνθρωποι τη ζωή τους, να τραυματιστούν χιλιάδες, να χαθούν ώρες αμέτρητες για μια απλή μετακίνηση από την Αθήνα προς την Ήπειρο τον τόπο μας. Ο άθλιος οδικός άξονας, το Ρίο, το Άκτιο, αποδίδονταν με μια λέξη: ταλαιπωρία.

Κάποια στιγμή έγιναν η γέφυρα Ρίου- Αντιρρίου, η ζεύξη Ακτίου- Πρέβεζας. Με χρήματα των φορολογουμένων, κατασκευάστηκε ένας σύγχρονος οδικός άξονας. Μειώθηκαν τα χιλιόμετρα και βεβαίως στο ελάχιστο ο χρόνος μετακίνησης. Πολλοί εξέφρασαν την ικανοποίησή τους, αλλά  όταν ήρθε λογαριασμός βρέθηκαν μπροστά σε ένα τεράστιο stop. Διόδια και  καύσιμα εκτίναξαν σε απαγορευτικά ύψη τη χρήση του αυτοκινητόδρομου. Ακύρωσε τα όποια όνειρα για πιο συχνές μετακινήσεις  στον τόπο καταγωγής οι οποίες- εκτός των άλλων - θα συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό και στην αναζωογόνηση των ξεχασμένων περιοχών της Ηπείρου.

Με τα διόδια που πληρώνουμε από το 1961, το κόστος κατασκευής των εθνικών αυτοκινητοδρόμων, έχει καλυφτεί και με το παραπάνω, από αυτά που έχει ξοδέψει το ελληνικό κράτος στις διάφορες (δημόσιες και ιδιωτικές) κατασκευαστικές εταιρίες. Οι κυβερνήσεις σε πλήρη ευθυγράμμιση με κατασκευαστές και αναδόχους κατέληξαν σε ένα καθεστώς διαχείρισης των οδικών αξόνων, το οποίο εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και περιορίζει στο ελάχιστο τη χρήση τους για την συντριπτική πλειονότητα των οικογενειών αλλά και για τους μικροεπαγγελματίες που διακινούν προϊόντα. Έτσι, αντί τα διόδια να είναι δωρεάν, οι Ηπειρώτες και οι υπόλοιποι Έλληνες, για να επισκεφτούν τα πατρογονικά τους εδάφη, καλούνται να καταβάλουν έναν υψηλότατο "φόρο μετακίνησης". 

Με βάση τα σημερινά δεδομένα, οι απόδημοι που θα επισκεφτούν φέτος την Ήπειρο για να γιορτάσουν με τους συγγενείς τους τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, θα χρειαστεί να πληρώσουν για τη μετακίνηση, με επιστροφή (διόδια και βενζίνη):  

• 152,80 ευρώ για την Άρτα (69,20 ευρώ για διόδια και 84 ευρώ για βενζίνη).

• 154,44 ευρώ για την Πρέβεζα (68,90 ευρώ για διόδια, και 85,54 ευρώ για βενζίνη).

• 173,42 ευρώ για τα Ιωάννινα (74,90 ευρώ για διόδια, και 98,52 ευρώ για βενζίνη).

• 191,86 ευρώ για Ηγουμενίτσα (79,10 ευρώ για διόδια, και 112,76 ευρώ για βενζίνη). 

Αξίζει να σημειωθεί, ότι στα παραπάνω ποσά, δεν έχουν υπολογιστεί, οι νέες αυξήσεις που ανακοίνωσαν οι εταιρείες εκμετάλλευσης των εθνικών οδών. Οι αυξήσεις που είναι 10 λεπτά του ευρώ θα επιβληθούν από τα μεσάνυχτα της Παρασκευής 31 Δεκέμβρη 2021, με βάση τη Σύμβαση Παραχώρησης του Έργου που έχουν υπογράψει και διατηρήσει όλες οι κυβερνήσεις με αποτέλεσμα ο λαός να πληρώνει ξανά και ξανά για τους δρόμους μέσω των διοδίων, των φόρων στα καύσιμα και των τελών κυκλοφορίας. 

Από τα παραπάνω  προκύπτει ότι, κατά μέσο όρο, για να πας από την Αττική στην  Ήπειρο και να γυρίσεις, θα χρειαστεί να διαθέσεις (για διόδια και βενζίνη) το λιγότερο 5 μεροκάματα, χωρίς  να συνυπολογιστούν  άλλα έξοδα. 

Τα στοιχεία αυτά πείθουν και τον πλέον δύσπιστο ότι ο νέος οδικός άξονας δεν είναι για όλους, παρά το γεγονός πως εδώ και περίπου 60 χρόνια όλοι πληρώναμε διόδια για "εθνικούς δρόμους" που αντί να βελτιώνονται γέμισαν με εικονοστάσια σε κάθε στροφή.

Με δεδομένο ότι τα διόδια, εμποδίζουν τις λαϊκές οικογένειες των απόδημων Ηπειρωτών να επισκεφτούν τις πατρογονικές τους εστίες, η Ηπειρωτική Συσπείρωση διεκδικεί- από κοινού με την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας- την άμεση κατάργηση ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΙΟΔΙΩΝ στο Εθνικό δίκτυο, ως μέτρο που θα φρενάρει την ερήμωση των ακριτικών χωριών και θα συμβάλλει σημαντικά στην αναζωογόνησή της Περιφέρειας. 

Απονομή του τίτλου του "Άρχοντος" στον Μιχάλη Οικονόμου !

 

Ο τίτλος του Αρχοντα εμφανίζεται στη ζωή της Εκκλησίας για πρώτη φορά τον 3ο μ.Χ. αιώνα. Δινόταν σε μια τάξη αξιωματούχων που ονομάζονταν οφικιάλιοι. Αρχικά δινόταν μόνο στους κληρικούς. Με την πάροδο του χρόνου, στη βυζαντινή εποχή, οι τίτλοι αυτοί αυξάνονται σε αριθμό και οι περισσότεροι τιτλούχοι είναι λαϊκοί. Μετά την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας οι τίτλοι και οι διακρίσεις δίνονται μόνο σε εκείνους οι οποίοι εργάζονται για το καλό της Εκκλησίας.

Αναδημοσίευση  από τον  "Παλμό των Μηλιωτάδων" 

Αποτελέσματα στο Γρεβενίτι!...

 

Σήμερα, Δευτέρα 24-1-2022, από τις 11:00 π.μ. έως τις 13:00 μ.μ., η Περιφέρεια Ηπείρου, με την ΚΟΜΥ Ιωαννίνων, το Δήμο Ζαγορίου και την 6η ΥΠΕ, πραγματοποίησαν δειγματοληπτικό έλεγχο για κρούσματα της νόσου covid19, στο Γρεβενίτι. Ο έλεγχος πραγματοποιήθηκε ύστερα από την εκδήλωση μεμονωμένων κρουσμάτων και τελικά  στα 29 συνολικά δείγματα που ελήφθησαν τα 8 ήταν θετικά.

Αξίζει να σημειωθεί πως η λήψη διενεργήθηκε στο επαρκώς εξοπλισμένο ιατρείο του Μαλάμειου Νοσοκομείου, που πρόσφατα έχει ανακαινισθεί με δωρεά του καλού μας συγχωριανού κ. Βασίλη Τριάδη, και το οποίο με φροντίδα και έξοδα του ΜΑΣ Γρεβενιτίου καθαρίστηκε στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας. 

Η συγκυρία αυτή καταδεικνύει την χρησιμότητα της λειτουργίας του ιατρείου στο κτήριο του Μαλάμειου Νοσοκομείου και την ανάγκη να ληφθεί μέριμνα από τους αρμόδιους φορείς, για την παρουσία ενός γιατρού στον χώρο αυτό, μία φορά την εβδομάδα.

Ο ΜΑΣ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙΟΥ, σε συνεργασία με την ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, έχει λάβει ομόφωνα απόφαση για δράσεις οι οποίες θα στοχεύουν στην καλύτερη αξιοποίηση του Μαλάμειου Νοσοκομείου, που αποτελεί κόσμημα για το Γρεβενίτι και  την ευρύτερη περιοχή του Ανατολικού Ζαγορίου.

         Ας ευχηθούμε πως έγινε η αρχή!

 

Για τον ΜΑΣ Γρεβενιτίου

Μάχη Παπαευσταθίου

 

Ο ΕΟΔΥ για rapid test στο Γρεβενίτι!...

 

Η Περιφέρεια Ηπείρου σε συνεργασία με την ΚΟΜΥ Ιωαννίνων, το Δήμο Ζαγορίου και την 6η ΥΠΕ θα πραγματοποιήσει rapid tests στους κατοίκους της Τ.Κ. Γρεβενιτίου του Δήμου Ζαγορίου τη Δευτέρα 24/01/22 από τις 11:00 π.μ. – 13:00 μ.μ. στην Κεντρική πλατεία του χωριού.

Στις ίδιες δειγματοληψίες μπορούν να προσέρχονται για δωρεάν δειγματοληπτικό έλεγχο και κάτοικοι των γειτονικών χωριών.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο έλεγχος γίνεται μετά από θετικά κρούσματα που έχουν επιβεβαιωθεί στην περιοχή

Ένα ...ξεχασμένο γεφύρι κοντά στο Ελατοχώρι!

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

 

Απεβίωσε η καλή συγχωριανή Γλυκερία Τζώρτζη (σύζυγος του αείμνηστου Ιωάννη Τζώρτζη), πλήρης ημερών.

Η κηδεία της έγινε χθες 17/1/22, στο Γρεβενίτι.

Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙΟΥ,  ο  ΜΑΣ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙΟΥ και το "ΓΡΕΒΕΝΙΤΙ" 

απευθύνουν στους γιους της  Κώστα και Σωτήρη και σε όλους τους οικέιους και τους συγγενείς της 

ΤΑ ΘΕΡΜΑ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ.

Γρεβεντάτικο κουίζ! Πού είναι; Ποιοι είναι;

 

Το ηλιόψαρο απειλεί την ιχθυοπανίδα της Λίμνης Πηγών Αώου !...

 

 Αναδημοσίευση από τον  "Παλμό των Μηλιωτάδων"  ΑΡ.  ΦΥΛΛΟΥ 453

1940 ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ, Κατοχή - Εθνική Αντίσταση (1940-1944) 100 ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΡΟΦΟΡΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ (10 από Γρεβντάτες και Γρεβεντάτισσες!)

Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙΟΥ  και το "ΓΡΕΒΕΝΙΤΙ" συγχαίρουν την  Μαρούλα  Παπαευσταθίου -Τσάγκα, γιατί με το δίτομο έργο της διέσωσε μαρτυρίες, οι οποίες θα είχαν "φύγει" μαζί με αυτούς που έζησαν αυτές τις δύσκολες μέρες!

Ο Παλμός των Μηλιωτάδων

 ΜΗΝΙΑΙΑ  ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ   ΜΗΛΙΩΤΑΔΩΝ  ΖΑΓΟΡΙΟΥ

ΕΤΟΣ 38ο , ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 453, ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2021

• Έφυγε από τη ζωή ο παπα-Θανάσης Χατζής
• ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ
• ΑΓΓΕΛΙΕΣ
• ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ; Ένα ...ξεχασμένο γεφύρι κοντά στο Ελατοχώρι, του ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΥ
• Εμβολιασμός κατοίκων στους Μηλιωτάδες
• Κυνήγι τρούφας & Hikihg  στη Δόλιανη
• Το ηλιόψαρο απειλεί την ιχθυοπανίδα της Λίμνης Πηγών Αώου
• Τους επόμενους μήνες η κατάθεση του φακέλου για ένταξη του Ζαγορίου στην ΟΥΝΕΣΚΟ
• Απονομή του τίτλου του "Άρχοντος"  στον Μιχάλη  Οικονόμου
• Πορεία από  το Πέραμα στον  Ανθρακίτη

Γρεβεντάτικο κουίζ! Οι συμμαθήτριες...

 

Ο πρώτος που θα γράψει  στο  fb  τη σωστή απάντηση, εκτός από τις εικονιζόμενες, θα έχει κέρασμα στο Γρεβενίτι το καλοκαίρι ...

Από το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του αείμνηστου παπα--Θανάση!

 

"ΓΡΕΒΕΝΙΤΙ":Ευχαριστούμε την Μάχη Παπαευστθίου για τις φωτογραφίες!

Οι Τριατατικοί του Γρεβενιτίου!

 

Το  Ταχυδρομείο - Τηλεγραφείο - Τηλεφωνείο για πολλά χρόνια ήταν απέναντι  από το τσαγκάρικο του πατέρα μου, ανάμεσα από το σπίτι της νονάς μου Ελένης Τισσανάκη και το σπίτι της Νίκης Θεοδωρίκα. Πολλές φορές οι Τριατατικοί - έτσι τους έλεγε ο πατέρας μου και δεν ήξερα γιατί- έφερναν τα παπούτσια τους στο τσαγκάρικο  και ήταν σπουδαίο γεγονός τότε να πιάνεις κουβέντα με έναν δημόσιο υπάλληλο. Την ημέρα της αποταμίευσης, 31 Οκτωβρίου, γράφαμε έκθεση στο Σχολείο και όποιος έγραφε την πιο καλή έπαιρνε έναν κουμπαρά! (Αυτή την ημέρα, στα σχολεία που ήμουν Δ/ντής 2007-2017 έπαιρνα κουμπαράδες από το ΤΤ και τους μοίραζα στην Στ΄ τάξη ώστε οι μαθητές να μάθουν να έχουν κάτι στην άκρη-για ώρα ανάγκης έλεγαν οι παλιοί- και όχι να γίνονται   χρεωμένα υποχείρια των τραπεζών). 

Έναν καιρό προϊστάμενος είχε έρθει ο Γεώργιος Κίτσιος, καλή ώρα όπου και αν βρίσκεται,  και μου έδωσε και διάβασα τότε, περίπου το 1970(!), τους " Άθλιους" του  Βίκτωρα Ουγκώ! Μεγάλη υπόθεση για τα δεδομένα του χωριού! Από τους  Τριατατικούς θυμάμαι τον Τάκη τον Ψαλμό, τον Γιάννη Αρκουμάνη, τον Πλούταρχο (και αυτός με βοηθούσε στα μαθήματα!)  Στο πλούσιο αρχείο φωτογραφιών  που έχει δημιουργήσει το "ΓΡΕΒΕΝΙΤΙ", δυστυχώς, λείπει φωτογραφία του παλιού Ταχυδρομείου, οπότε αν κάποιος έχει ας την στείλει. 

Τα θυμήθηκα αυτά με αφορμή το κείμενο που διάβασα σε μια ανάρτηση και είμαι βέβαιος ότι είναι άγνωστο στους περισσότερους και μου λύθηκε και η απορία των ΤΤΤ (τρία -τατικών)...

Αριστερά στον τοίχο ένα κουτί με τα τρία  Τ!

 Τον Απρίλη του 1942, μερικούς μήνες μετά την ίδρυση του εργατικού ΕΑΜ, ξεσπάει σε συνθήκες κατοχής η πρώτη απεργία στη σκλαβωμένη Ευρώπη, η απεργία των «ΤΤΤ», (Ταχυδρομεία-Τηλέγραφοι-Τηλέφωνα), όταν στις 14 Απρίλη ένας ταχυδρομικός λιποθυμάει από την πείνα στο Κεντρικό Ταχυδρομείο στην Αθήνα. Η απεργία απλώθηκε σε όλους τους δημόσιους υπάλληλους, συγκροτήθηκε Κεντρική Απεργιακή Επιτροπή και στο τέλος νίκησε για να ακολουθήσει ένα δεύτερο κύμα απεργιών τον Σεπτέμβρη του ίδιου έτους. 

Από την απεργία των Τριατατικών

 (Τριατατικός ήταν και ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης)

Το Άνθος της Δουραχάνης Λόγος τιμής και ευγνωμοσύνης στον αείμνηστο πατέρα Αθανάσιο Χατζή (Εν όψει του τεσσαρακονθήμερου μνημοσύνου το Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2022)

 

Μαρούλα Παπαευσταθίου-Τσάγκα

Διδάκτωρ Ιστορίας

 Συντονίστρια Εκπαιδευτικού Έργου Φιλολόγων

Περιφερειακού Κέντρου Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού (ΠΕΚΕΣ) Ηπείρου

e-mail: pmaroula@gmail.com

 

Όταν κάποτε ο μπεηλερμπέης εκείνος αντίκρισε από τον χιονισμένο Δρίσκο τα Γιάννινα και αποφάσισε να διασχίσει με τα στρατεύματά του την παγωμένη λίμνη που έμοιαζε με πεδιάδα, δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως το μοναστήρι που έχτισε και αφιέρωσε στην Παναγία -ευγνωμονώντας για τη θαυμαστή σωτηρία τού ίδιου και του ιππικού του- θα γνώριζε μία τέτοια λαμπρή πορεία στις μέρες μας. Ότι θα είχε στο τιμόνι του ένα τόσον άξιον αρχηγό. Τον ηγούμενο πατέρα Αθανάσιο Χατζή, τον γνωστό σε όλους μας παπα Θανάση του Ντουραχάν.

                Ο πατήρ Αθανάσιος ήταν μια σπάνια προσωπικότητα που ο Θεός ευδόκησε να συναντήσουμε στη ζωή μας. Τα πλούσια χαρίσματα με τα οποία Εκείνος τον προίκισε τα αξιοποίησε όλα για να δημιουργήσει μια πολιτεία  μέσα στην πόλη των Ιωαννίνων τόσο μικρή, όσο ήταν δυνατόν να χωρέσει στα περιορισμένα όρια της βραχώδους πλαγιάς, δίπλα και γύρω από το Μοναστήρι της Παναγίας Ντουραχάνης, που του δόθηκε και τόσο μεγάλη ώστε να ξεκουράζονται όλα τα Γιάννινα, και όχι μόνο! Παιδί της Ηπείρου βάδιζε από την πρώτη στιγμή χέρι με χέρι με τον λιτό αλλά πλούσιο σε εσωτερικότητα ηπειρωτικό λαό, σε αυτή την πρωτογενή συνύπαρξη κλήρου και λαού, σε θαυμαστό και αξεδιάλυτο αμάλγαμα. 

                Δεν υπάρχει Γιαννιώτης που να μη γνωρίζει το έργο του∙ να μην το σέβεται και να μην το εκτιμά. Και ούτε είναι εύκολο να το αποτιμήσεις γιατί θα το αδικήσεις. Πρόκειται για μια ζωή θυσίας και αυταπάρνησης. Ο παππούλης εκδαπανούσε τον εαυτό του πολύ πριν τον γνωρίσουμε, παιδιόθεν. Εμείς τον θυμόμαστε από τη δεκαετία του ’70-’80, τότε  που λειτουργούσε και στην Αγία Αικατερίνη -στο εν Ιωαννίνοις Μετόχι του Θεοβαδίστου Όρους Σινά- τις Κυριακές, επί 15 χρόνια. Ως εφήβων, μας είχε κάνει εντύπωση η φράση που επαναλάμβανε με ένταση, συχνά, στα κηρύγματά του εκεί: «Γονείς, για να σας ακούν, μη μιλάτε στα παιδιά για τον Θεό αλλά στο Θεό για τα παιδιά».

 Ένα κοφτερό πνεύμα φωτισμένο. Κοντά του νιώθαμε ασφάλεια και ένα αίσθημα ότι ο Θεός μάς αγαπά και μας ενδυναμώνει. «Δυσκολίες θα έχουμε. Με ασανσέρ δε θα πάμε στον Παράδεισο. Δεν μπορώ να ζητήσω από τον Θεό να μην έχω εμπόδια, αλλά του ζητώ να μου δίνει αντοχές και δύναμη να παλεύω και να τα ξεπερνώ», μας έλεγε για να μας δείχνει πώς πρέπει να σκεφτόμαστε και να μην παραπονιόμαστε.

               Λάμβανε υπόψη του την ανθρώπινη αδυναμία και δεν έκρινε αλλά και δεν κατέκρινε, κάτι που μας υπενθυμίζει διαρκώς και με την φράση- έμβλημα στην είσοδο της Ιεράς Μονής Δουραχάνης: «Αγάπα, Συγχώρα και Προχώρα στη Ζωή σου». Μας  προειδοποιούσε πάντοτε για όλα όσα θα συνέβαιναν και για τα τωρινά τεκταινόμενα, που τα έχει προβλέψει αρκετά χρόνια πριν.  Γι αυτό και επέμενε στη δύναμη της Παράδοσης για να φυλάξουμε την ιδιοπροσωπία μας. «Στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις» και «ξύπνα καημένε  μου ραγιά…» βροντοφώναζε όλα τα προηγούμενα έτη περικλείοντας όλα τα σημαινόμενα μέσα στη φράση. Τα τελευταία χρόνια είχε προσθέσει στο κήρυγμά του το «στήκετε και κρατείτε τη γλώσσα. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα των γλωσσών! Το έλεγε αυτό εκείνος που ούτε τρεις μήνες δεν φοίτησε σε σχολείο. Τελευταίως επαναλάμβανε με επιμονή σημαίνουσα και το «γνώτε έθνη και λαοί, αυτή είναι η πίστις μας, αυτή είναι η γλώσσα μας, αυτή είναι η θρησκεία μας και τα ήθη και έθιμά μας».

                 Μια από τις λεπτότερες έγνοιες του ήταν να μη χαθεί το άρωμα της Παράδοσης. «Το περιβόλι μας με τα τραγούδια και τα πλούσια νοήματα να το γνωρίζουμε, να το αγαπούμε». Μας προέτρεπε να δραματοποιούμε τα δημοτικά μας τραγούδια σε θεατρικές παραστάσεις «για να έχουν εικόνες τα παιδιά». Γνώριζε ανέκαθεν την παράμετρο αυτή της σύγχρονης Εκπαίδευση, πως, δηλαδή, ευκολότερα έτσι  θα «μιλούσαν» τα κείμενα στην καρδιά των μαθητών οδηγώντας τους σε υγιείς και δημιουργικούς δρόμους και μαθαίνοντάς τους, παράλληλα, να εστιάζουν στο θετικό, ώστε να γίνεται από μόνο του αποβλητέο το επιβλαβές των αρνητικών θεαμάτων και ακροαμάτων. Οι θεατρικές παραστάσεις των Εκπαιδευτηρίων Δουραχάνης  είναι ένα εκπαιδευτικό καλλιτεχνικό γεγονός για την πόλη των Ιωαννίνων, καθώς συνεγείρουν το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητος της περιοχής μας, επισήμους και πλήθος κόσμου που απολαμβάνει το επαγγελματικό -θα λέγαμε-  παίξιμο των μαθητών με απλότητα συνάμα και χάρη. Μπορεί κανείς να παρακολουθήσει τα πρότυπα αυτά έργα και από την ιστοσελίδα του Ντουραχάν, στο διαδίκτυο.

                Ως πνευματικός πατέρας, την αυστηρότητα την κρατούσε για τον εαυτό του και σήκωνε στις πλάτες του το βάρος μας.«Τον συνάνθρωπο να τον πλησιάζεις με βελούδινα χέρια» έλεγε, φανερώνοντάς μας κάποια στιγμή - και με την περιεκτική αυτή έκφραση - τη μέθοδο της Παιδαγωγίας. Ο τρόπος του ήταν ένας συνδυασμός δυναμισμού και απαλότητας. Ο δυναμισμός του μπορούσε να παρεξηγηθεί ως σκληρότητα, αν δεν διέκρινες την κρυμμένη εσωτερική τρυφερότητα, που στην κατάλληλη στιγμή σε έκανε να νιώθεις την ομορφιά που δεν περιγράφεται. Διέφερε ακόμα και στον τρόπο που έδινε την ευχή, με ένα δυνατό «χτύπημα» της παλάμης -μετακένωση δύναμης, κουράγιου και άλλων δώρων - στο εκκλησίασμα που τον περιμέναμε, μετά τις ακολουθίες, στο προαύλιο του Μοναστηριού. Η χαρακτηριστική του φράση στα πολύμορφα εμπόδια ήταν: «το θάρρος σώζει» και «νίκα το κακό με το καλό».

  Αλλά και «τσοπανόσκυλο» ήταν ο παπα Θανάσης, για το ποίμνιο. Σαν τα πολλά σκυλιά που ζούνε κι αυτά στη Μονή Δουραχάνης και που κάθονταν γύρω του σαν αρνάκια. Τον αναζητούσαν όπου και να πήγαινε, σαν πιστοί ακόλουθοι και φίλοι. «Αυτά με αγαπούν περισσότερο…» μας έλεγε, πειράζοντάς μας. Παλαιότερα έπαιζε μπάλα με ένα από αυτά, το οποίο την απέκρουε με τη μουσούδα του με καταπληκτική ευστοχία. Ο αθλητισμός εξάλλου, στον παππούλη, ήταν κατάκτηση και … προίκα από τα νιάτα του, αφού έπαιζε σε επίσημη ποδοσφαιρική ομάδα των Ιωαννίνων, έχοντας διακριθεί. Επίσης διήνυε ως δρομέας αποστάσεις Μαραθωνίου ανηφορικές! Γι αυτό και οι μαθητές όλων των ετών που έχουν περάσει από τα χέρια του (τα πνευματικά και προσευχητικά χέρια, αφού ο ίδιος δίδασκε μόνο με το παράδειγμά του) αναπτύσσουν το πνεύμα, την ψυχή και το σώμα, καθώς οι εξαίρετοι συνεργάτες του, άνδρες και γυναίκες, εθελοντές σε όλους τους τομείς, και εκπαιδευτικοί, φροντίζουν για την διανοητική-ακαδημαϊκή, καλλιτεχνική-πνευματική και αθλητική ανάπτυξη των μαθητών.

                Η όλη παρουσία του είναι οσμή ευωδίας πνευματικής. Η λεπτότητα της ψυχής του, μύρο που μας μεταδίδει την αγάπη του Θεού.  «Απείραστος ο Θεός. Δεν τιμωρεί. Τα σφάλματά μας  μάς εμπλέκουν σε καταστάσεις». Ή, συχνά: «Διαβάζετε πολλά βιβλία και συγγράμματα, αχ, δεν μπορώ να καταλάβω, βρε παιδιά μου, την Αγία Γραφή γιατί την αμελείτε; Έχει τις λύσεις για όλα τα προβλήματα. Εγώ ως ιερέας κολυμπάω, πώς να σας το πω, εσείς δεν το καταλαβαίνετε…».

                Χωρίς να μάθει ποτέ γράμματα, είναι η Χάρις, η «σοφίζουσα νήπια», που τον δίδαξε. Άλλωστε με θεία φανέρωση έγινε η κλήση του σε κληρικό, που χειροτόνησε ο μακαριστός και πολύ αγαπητός στα Ιωάννινα Χρυσόστομος  Βούλτσος, επίσκοπος Δωδώνης  τότε, τον οποίον κάθε φορά που μας τον ανέφερε συγκινείτο. 

          Σπάνια ηγετική φυσιογνωμία ο παπα Θανάσης, με κοφτερό μυαλό και μαθηματική σκέψη. Διέθετε το  κύρος του μπροστάρη, ήταν ένα  «γκισέμι», όπως θα λέγαμε σε εικόνα ταιριαστή με τα αλλοτινά ηπειρωτικά κοπάδια. Ήταν βασανισμένος από την τρυφερή ηλικία, που υπήρξε πολύ βίαια λόγω του Ελληνοϊταλικού Πολέμου ’40-’41 και της Γερμανικής Κατοχής, από την οποία υπέφεραν πολύ τα χωριά μας, ιδιαίτερα του Ανατολικού Ζαγορίου, από όπου κατάγεται και στα οποία, δυστυχώς, έχουμε και ολοκαύτωμα. «Στο χωριό μας καήκαμε τέσσερις φορές», επαναλαμβάνει συχνά. «Σχολείο πήγα μόνο τρεις μήνες. Στη Βωβούσα μάς δίχασαν, είμαστε βλαχόφωνοι και μας υποχρέωναν να πάμε στο ρουμάνικο σχολείο που άρχισε να λειτουργεί στο χωριό μας. Αντέδρασα σαν θηρίο. Μας έβαλαν τιμωρία γονατιστούς σε σπασμένα τζάμια. Όταν τελείωσε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ήμουν 12 στα 13 χρόνια. Τότε λειτούργησε ελληνικό σχολείο, μόνο για 25 μέρες, γιατί ξεκίνησε ο εμφύλιος και σταμάτησε… Με αγαπούσαν τα παιδιά πολύ, φεύγαμε από το χωριό στο δάσος, μέχρι το τέλος του εμφυλίου».

                Για να …ξεκουράζεται από τη μια δουλειά έκανε άλλη, ασταμάτητα σαν μέλισσα. Έχει δημιουργήσει με τη βοήθεια του Θεού ένα τεράστιο έργο, από το 1974, που έγινε κληρικός ως σήμερα: ανακαίνιση στο ιστορικό μοναστήρι, κελιά γύρω από τον ναό της Παναγίας, αρχονταρίκι, μαγειρεία, σχολεία (Δημοτικό και Γυμνάσιο), οικοτροφείο, βιβλιοθήκες, μοναστική τράπεζα για τη συνεστίαση με τον κόσμο και άλλες τραπεζαρίες, αναγνωστήρια, αίθουσες ψυχαγωγίας, αίθουσα θεάτρου, χώρους άθλησης, χώρους διαμονής των συν-εργατών, χώρους φιλοξενίας και άλλες πτέρυγες οικοδομικές, αποθήκες, Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου και άλλον, μικρότερο, της Αναστάσεως, ραδιοφωνικό σταθμό («Σπίνος»), ξυλουργείο, μουσείο με την εύστοχη επωνυμία - επιγραφή «Σταλαγματιές από την Παράδοση», κήπους…

                Ο Ιερομόναχος Αθανάσιος. Ένας άνθρωπος καθαρότερος και από τις ακτίνες του ηλίου. Την καθαρότητα της Ορθοδοξίας υπερασπίστηκε πάντοτε τονίζοντάς την σε μας και με τη φράση: «δέχεσαι να μπει κάτι στο μάτι σου;». Έμπλεος ανείπωτης αγάπης, απλότητος και ανιδιοτέλειας μας υπενθύμιζε ότι «θα αναχωρήσουμε μια μέρα, αλλά όμως και εδώ θα πρέπει να έχουμε όλοι τα απαραίτητα∙ όχι ό ένας να πετάει και ο άλλος να πεινάει. Να έχουμε ενότητα και να φροντίζουμε τον συνάνθρωπο». Ο ίδιος είναι ο πρώτος που επισκέφτηκε την Αλβανία μόλις άνοιξαν τα σύνορα, με φορτηγά τροφίμων και χρειωδών. Το ίδιο έκανε και με αποστολές στη Σερβία, στους Πομάκους και όπου αλλού εμείς δε γνωρίζουμε. Προπάντων δεν αφήνει ποτέ τούς ενδεείς και «εν περιστάσει» όντας του Ν. Ιωαννίνων και της Ηπείρου, ευρύτερα.  Ως και για τους φυλακισμένους βραχείας διαρκείας αυτός φροντίζει με δεκάδες μερίδες φαγητό κάθε μέρα. Η μέριμνά του και η προνοητικότητα θυμίζαν τη σοφία του Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης. Στο Δημοτικό, Γυμνάσιο και στο Οικοτροφείο, με παιδιά και του Λυκείου, που έχει ο Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος το «Άνθος», φιλοξενούνται μαζί με τα Ελληνάκια και παιδιά από την Αλβανία, από εικοσιπενταετίας και πλέον. Και στα κατατρεγμένα αυτά προσωπάκια όλων βλέπεις να ανθίζει ξανά το χαμόγελο, να ξαναβρίσκουν την χαμένη «ομοιόσταση». Να ανακαινίζεται η νεότης μικρών και μεγάλων, ως αετού.

                Ένα διαμάντι αμόλευτο από την περιττή επεξεργασία, όπως το επέτρεψε ο Θεός, ίσως  για να είναι πιο κοντά στο αρχαίον κάλλος και να διευκολύνει και τη δική μας κουρασμένη όραση.«Έναν πυρήνα έκανα και σεις αναπτύξτε τον», μας έλεγε με απλότητα, όταν αναλογιζόμαστε τη σπουδαιότητα της προσφοράς του. Το ήθος του μας μπόλιασε, μας στήριξε, μας σκέπασε, μας καθοδηγεί. Επρόκειτο για αληθινά σεμνή παρουσία. Ποτέ δεν επεδίωξε τιμές. Το χάρισμα της διάκρισης για όλα τα θέματα γίνεται κατανοητό από μας σε ανύποπτο χρόνο. Πολλά από τα λεγόμενά του τα καταλαβαίναμε ετεροχρονισμένα… Οι συμβουλές του καίριες, με προόραση και διόραση.

                Κοινή συνείδηση των Γιαννιωτών- και όχι μόνο- πως στάθηκε υπεράξιος της κλήσης του, καθώς έχει προσφέρει τον εαυτό του, με όλες τις δυνάμεις, στον συνάνθρωπο. «Όλα για το λαό»∙ και ο ιδρώτας του λαού είναι ο προσφέρων τον οβολό ή το περίσσευμα, για την ανέγερση αυτού του μοναδικού οικοδομήματος της Αγάπης. «Με συγκινείτε με την αγάπη σας και, δεν ξέρω, πώς να το πω, με δεσμεύετε…».

 Η δύναμη της προσευχής του έκανε θαύματα. Ένα θαύμα της Μάνας Παναγίας, όπως αποκαλούσε πάντοτε την Θεοτόκο, είναι και η ολοκλήρωση κάθε εργώδους προσπάθειας όλων των ανθρώπων της κοινωνίας του Ντουραχάν,   αφού    ό,τι έγινε εμφορείται από πνεύμα  αυτοθυσίας, αυτοπροσφοράς, αυτοανάλωσης και συνεργασίας χωρίς την παραμικρή επιχορήγηση. Η παρουσία των εθελοντριών γυναικών από την πρώτη στιγμή είναι αξιοπρόσεκτη. «Οι γυναίκες είστε συνδημιουργοί», μας έλεγε συχνά. «Αχ, να ξέρατε, έλεγε στους άντρες, μόνο έμπνευση θέλουν οι γυναίκες και δίνουν τον εαυτό τους…!» Γι αυτό είναι, ίσως, και ο  μοναδικός χώρος όπου τιμούνταν οι Μυροφόρες την αντίστοιχη Κυριακή  μετά το Πάσχα σε μια πανήγυρη χαράς, τραγουδιού και ευφροσύνης στην μεγάλη τράπεζα της Δουραχάνης. Εις ένδειξιν έμπρακτης τιμής και για να ξεκουράσει εκείνες που πρωτοάκουσαν το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως, αυτή τη μέρα δε μαγείρευαν οι γυναίκες, αλλά οι άνδρες συνεργάτες, φίλοι και πνευματικά παιδιά του πατέρα Αθανάσιου. Και ο παππούλης μάς αφιέρωνε τα πιο όμορφα δημοτικά τραγούδια που αφηγούνται ολόκληρες ιστορίες σαν παραμύθια, και τα τραγουδούσε με την δυνατή, μελωδική και γεμάτη ηχόχρωμα φωνή του.

                «Ελάτε αδέλφια μου»! Έτσι μας καλούσε αυτός ο κοινωνικός και αγαπητός άνθρωπος και πνευματικός πατέρας, στην κοινότητα προσώπων και όχι στη μόνωση που καταθλίβει και δε σώζει∙ γι αυτό συχνά επαναλάμβανε το «ουαί τω ενί».  «Να μοσχοβολούν οι πράξεις μας, αυτό είναι καλή νηστεία. Πέρασα μπόρες και φουρτούνες από 5 χρονών. Ενωμένοι κατά Θεό αν είμαστε δε θα μας λυγίσουν. Να μη ξεχνάμε το θέμα μας, τη συμπεριφορά μας. Η ελληνική πράξις και ζωή… αυτό να εφαρμόσουμε».

                Ζούσε σαν να είναι την επόμενη στιγμή να αναχωρήσει και δρούσε σαν να είναι αιώνιος. Σε μια ετοιμότητα και αιωνιότητα ταυτόχρονα. Σε μια ησυχία και αγωνιστικότητα παράλληλη. Σε μια ένωση με πίστη, δυνατή, «με συρματόσχοινο» με τον Θεό, όπως νιώθει ο ίδιος και μας προτρέπει να συνδεθούμε κι εμείς. Αντίστοιχα, για τις άλλες συνδέσεις της ζωής μας, συμβουλεύει να είμαστε  «δεμένοι με τριχιά με το συνάνθρωπο και με κλωστή με τα υλικά πράγματα». Επιπλέον παρατηρούσε: «Η αγάπη ξεσηκώθηκε από τον άνθρωπο. Έχουμε πρόχειρη αγάπη τώρα, συναισθήματα. Το να αγαπάς τον εχθρό σου είναι η βάση όλης της κοινωνίας. Δεν έχουμε αυτή τη ζεστασιά που είχαν οι παλαιότεροι, που τα ξαναβρίσκαν μεταξύ τους, ακόμη κι όταν καυγάδιζαν… Τώρα παγώνει ο άνθρωπος και είναι μονάδα…». Ο Άγιος Παΐσιος, όταν τον είχαν επισκεφτεί κάποιοι Γιαννιώτες, τους είχε πει : «Εσείς έχετε τον Αθανάσιο εκεί».

                Στην Κατασκήνωση που έχει χτίσει και φυτέψει επίσης ο ίδιος, στη Λευκάδα, και στην οποία χωρίς το παραμικρή καταβολή χρημάτων κάνουν τις διακοπές τους μαζί με τα άπορα και εύπορα παιδιά, έχουμε συναντήσει έναν άλλο παράδεισο. Για να έχουν οι παιδικές και εφηβικές ψυχές Χαρούμενες Αναμνήσεις για τις δυσχείμερες περιόδους του βίου, ο ίδιος έλουσε το φθαρμένο ράσο του με ιδρώτα. Καταθέτω την εικόνα που έχει μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη μου∙ ο π. Αθανάσιος με μαζεμένο το ράσο σκαρφαλωμένος στα ξύλινα σπιτάκια να καρφώνει τα σανίδια και ο ιδρώτας του να τρέχει ποτάμι, έτσι που, αν κρατούσαμε λεκάνη από κάτω, θα γέμιζε… Αυτό το κάτι, που δεν μπορούμε να το περιγράψουμε, τελικά,  που συνετέλεσε στη αρχή και χτίστηκαν τα συγκροτημάτα της Δουραχάνης εκ του μηδενός,  σε σχέδιο του ίδιου και ξυλουργική εργασία προσωπική -αφού ξυλουργός ήταν το επάγγελμά του- συνεχίστηκε στη Λευκάδα. Όταν σε κάποια άλλη στιγμή με είδε να προσέχω το ράσο του που ήταν σαν χαρτογραφία, σαν να διάβασε τη σκέψη μου : «Τι βλέπεις;» «Τις σκιές και τα σχήματα που έχει κάνει ο ιδρώτας σας…». «Είναι όλος ο κόσμος εδώ», είπε κοιτάζοντάς με χαμογελαστά με νόημα.

Η ταπείνωση ήταν το πλούσιο και αφανές χαρακτηριστικό του, γιατί δεν έκανε τίποτε άλλο από το να κινείται φυσιολογικά και ανθρώπινα και αθόρυβα. Διεκδικητής μέχρι τέλους αλλά και υποχωρητικός εντελώς, σύμφωνα με τις περιστάσεις και προς όφελος του κόσμου πάντα. Οιακοστρόφος. Σιωπηλά και ομιλητικά,  ανάλογα με τις περιστάσεις. «Τα λόγια να μην είναι ανάλατα», έλεγε πάντα. Ένα πολύ όμορφο χαρακτηριστικό του ήταν το χιούμορ και η διάθεσή του να μας κάνει να χαρούμε, έστω και με μικροπράγματα, που από κείνον εκφρασμένα μεταμορφώνονταν σε σπουδαία και ιαματικά…

                Παρ’ όλες τις πολλές πίκρες και τα άπειρα εμπόδια, στάθηκε όρθιος και άκακος. Ένα φως στα Γιάννενα, στην  Ήπειρο και στους πολλούς αποδήμους της. Εκατοντάδες μαθητές από τη δεκαετία του ’60-’70 ως σήμερα ευεργετήθηκαν. Στο οικοτροφείο-νοικιασμένο παλιό οίκημα των Ιωαννίνων από τον ίδιο ως λαϊκό, τότε, με όποια χρήματα έβγαζε από τον τίμιο μόχθο τού ιδρώτα του προσώπου του ως ξυλουργός- διέμειναν μαθητές που διακρίθηκαν για την επιμέλεια, την τάξη, τη φιλοτιμία και τη φιλαλληλία. Στις πιθανές αταξίες τους η τιμωρία ήταν να τους πλένει ο ίδιος τα πόδια! Τα παιδιά αυτά σε ένα πνεύμα αγάπης Χριστού γνώριζαν τους άπορους της περιοχής έχοντας δημιουργήσει μια κατάστασή τους -ύστερα από παρακίνηση του π. Αθανασίου, του τότε Σωτήρη Χατζή- ώστε να μπορούν ανά πάσα στιγμή να τους βοηθούν. Χαρακτηριστικό είναι ότι, όπως μας έχει πει πολλές φορές, «η σημαία δεν έφευγε από το οικοτροφείο», δηλαδή κάθε χρόνο ο σημαιοφόρος της ΣΤ΄ Γυμνασίου (τώρα Γ΄ Λυκείου) Αρρένων Ιωαννίνων –ήταν ένας από αυτά  τα παιδιά των άγονων ηπειρωτικών χωριών, που είχαν πληγεί πρώτα από τα ολοκαυτώματα των Γερμανών και τη συνακόλουθη ερήμωση και στη συνέχεια από τη μετανάστευση στη Γερμανία και τη συνεχιζόμενη ένδεια, και τα οποία περιέθαλπε και σπούδαζε ο παπα Θανάσης.

                Το «φαινόμενο» παπα Θανάσης είναι ένας σύγχρονος Ευεργέτης των Ιωαννίνων και του οφείλουμε άπειρη ευγνωμοσύνη. Σε εκείνους που  έμπρακτα ωφέλησαν την πόλη έμπρακτα αποδίδουμε τις τιμές, λέει ο αρχαίος Θουκυδίδης, δια του Περικλέους, στον «Επιτάφιο». Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για εκείνον, εμείς, είναι να μιλήσουμε ευγνωμονώντας για τα θαυμαστά που είδαμε και νιώσαμε. Για το μέγα θαύμα να ανθίζει η πέτρα  αλλά και για το μεγαλύτερο θαύμα να καρπίσει η μέσα πέτρα της ψυχής μας∙ «ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται». Έχτισε μια νέα «Βασιλειάδα», Αθανασιάδα θα την ονομάζαμε, προφρόνως, και «χτίστηκε» σ’ αυτήν ο ίδιος ο πρωτομάστορας! «Τούτα τα χέρια τα έκαναν όλα αυτά», επαναλάμβανε μέχρι και πριν αρκετόν καιρό -που η εξασθένηση του εαυτού του τον καθήλωσε στο κρεβάτι και έλειψε σε όλους μας τόσο πολύ- για να μας υπενθυμίζει, ίσως, το ελάχιστο χρέος της αναγνώρισης…

Η μνήμη και η απόδοση της οφειλής, έστω και μεταθανάτια, μας μετατοπίζει από τον χώρο των σιωπηλών παρατηρητών ενός θαύματος στους αναγνωρίζοντας την   παρακαθήκη, την οποία με σεβασμό επιθυμούμε να μεταβιβάσουμε στους νεότερους. Ού κρύπτομεν την ευεργεσία, την οποία δεχθήκαμε όλοι ανεξαιρέτως, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, από την σπάνια αυτή ένθεη ύπαρξη, που -με το βίωμά της- μπόλιασε τη ζωή μας με την «καλλιέλαιο» του Κυρίου.

Στο Ντουραχάν έχει συντελεσθεί ένα έργο πολυδιάστατο, βασισμένο σε γερά θεμέλια, το οποίο συνεχίζεται και με τη χειροτονία των μοναζουσών της Δουραχάνης από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ιωαννίνων κ.κ. Μάξιμο, υπό την ευλογία του.  Η «εμβληματική αυτή προσωπικότητα των Ιωαννίνων», όπως αποκαλεί τον πατέρα Αθανάσιο, ο Σεβασμιώτατος, στο επικήδειο μήνυμά του, «ήταν ένας άνθρωπος που θυσίασε τη ζωή του για τη διακονία του Θεού και τη διακονία των ανθρώπων… Ταύτισε τη ζωή του με την προστασία των φτωχών και ορφανών παιδιών και για μισό αιώνα έκανε τα πάντα για να βοηθήσει αυτά τα παιδιά να μάθουν γράμματα και να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Στερήθηκε ο ίδιος, για να βοηθήσει εκείνους που στερούνταν, ώστε να βρουν το δρόμο…».

Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε σεμνοπρεπώς υπό του Πρωτοσυγκέλου της Ι. Μητροπόλεως Ιωαννίνων, Αρχιμανδρίτου π. Θωμά Ανδρέου. Η τελευταία κατοικία του παππούλη, δίπλα στο ιερό της Μονής Δουραχάνης, απέριττη, μιλάει από μόνη της στους προσκυνητές που συρρέουν για να εναποθέσουν τα δικά τους λουλούδια στο μυρίπνοον Άνθος του Ντουραχάν: ενθάδε κείται και αναπαύεται ο οσιότατος ιερομόναχος Αθανάσιος, ένας νικηφόρος μαχητής της ζωής. Αιωνία η μνήμη σου αγαπημένε μας πάτερ!

Υποσημείωση : Οι φωτογραφίες προέρχονται από το αρχείο του Μορφωτικού και Πολιτιστικού Συλλόγου «Το  Άνθος».

 

Γρεβενίτι με άρωμα ... Καζακστάν!

 

Καλοκαιρινές αναμνήσεις! ή Πάλι με χρόνια με καιρούς!...

 

Για να μην απορείτε: Είναι ο  Χρήστος Τάκος με τη σύζυγό του, γιος της Νούλας Στραπέλη, εγγονός της Αγλαϊας και του Γρηγόρη Στραπέλη!

Γρεβεντάτικο κουίζ! Αδέρφια είναι το 1947

 

Προσπαθήστε να βρείτε ποιοι είναι πριν διαβάσετε τη συνέχεια!...

                                                                                             Από το αρχείο των  αδερφών  Σιούλα

Στη γρεβεντάτικη γη θα " αναπαυθεί" ο Τζιοβάνι!

 Αύριο Τρίτη 4 Ίανουαρίου στη 1:00 ΜΜ, θα τελεστεί

η κηδεία του αγαπημένου μας πατέρα, παππού, προ-παππού

και συμπατριώτη σας Ί𝛚ά𝛎𝛎𝛈 𝚩𝛐𝛖𝛄ά𝛎𝛈.

Η αποχαιρετιστήρια δέηση θα λάβει μέρος,

στον ίερό ναό του Αγίου Δημητρίου Γρεβενιτίου.

Ήταν η επιθυμία του να «αναπαυθεί» στο κοιμητήριο

του προστάτη του τον Άγιο Δημήτριο.

Η οικογένειά του θα σας υποδεχθεί με βαθιά ευγνωμοσύνη.

Ελαφριά να είναι η γρεβεντάτικη γη, που θα σκεπάσει τον εκλιπόντα!

ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙΟΥ-ΜΑΣ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙΟΥ- "ΓΡΕΒΕΝΙΤΙ ΒLOG"

Τριήμερα για απόδραση στο ... Γρεβενίτι και οι αργίες του 2022!

 

Πρωτοχρονιά 1 Ιανουαρίου 2022, Σάββατο

Θεοφάνια 6 Ιανουαρίου 2022, Πέμπτη

Καθαρά Δευτέρα 7 Μαρτίου 2022, Δευτέρα    (Τριήμερο)

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου 25η Μαρτίου 2022, Παρασκευή   (Τριήμερο)

Μεγάλη Παρασκευή 22 Απριλίου 2022

Μεγάλο Σάββατο 23 Απριλίου 2022

Κυριακή του Πάσχα 24 Απριλίου 2022

Δευτέρα του Πάσχα 25 Απριλίου 2022

Εργατική Πρωτομαγιά 1 Μαΐου 2022 Κυριακή (Πιθανόν να μεταφερθεί)

Αγίου Πνεύματος 13 Ιουνίου 2022, Δευτέρα   (Τριήμερο)

Κοίμηση της Θεοτόκου 15 Αυγούστου 2022, Δευτέρα   (Τριήμερο, πανηγύρι)

28η Οκτωβρίου 2022, Παρασκευή   (Τριήμερο)

Χριστούγεννα 25 Δεκεμβρίου 2022, Κυριακή

Σύναξη της Θεοτόκου 26 Δεκεμβρίου 2022, Δευτέρα.

  Καλό ταξίδι, καλά να περάσετε!

Το ημερολόγιο του ΜΑΣ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙΟΥ! Μαθαίνετε για τον Δασικό Συνεταιρισμό Γρεβενιτίου, ενισχύετε το πλούσιο έργο του ΣΥΛΛΟΓΟΥ!

 

Ο  Δασικός Συνεταιρισμός υπήρξε για το Γρεβενίτι ένα από τα πιο ζωτικά όργανά του! Δύσκολη δουλειά, επικίνδυνη, αλλά έδινε σε πολλές οικογένειες ένα καλό εισόδημα! Βοήθησε και παιδιά του  Γρεβενιτίου να σπουδάσουν, ανάμεσα σε αυτούς και ο γράφων, που δεν θα το ξεχάσει ΠΟΤΕ! Επίσης, ένας Συνεταιρισμός βοηθά να διαμορφωθεί στο χωριό ένα άλλο ήθος, μια κουλτούρα συνεργασίας! Ρώτησα, κάποτε, έναν γερο-σοφό να μου ορίσει τον Συνεταιρισμό και μου είπε: " Άκου, Γιαννάκη: Σε μια συνεργασία δουλεύουν όλοι το ίδιο και μοιράζονται τα κέρδη εξίσου ή ανάλογα με την εργασία του καθενός. Στον Συνεταιρισμό δουλεύει ο καθένας όσο μπορεί-προσοχή όχι όσο θέλει- και μοιράζονται τα κέρδη εξίσου! Όταν είσαι νέος δουλεύεις περισσότερο από τον γέρο και  όταν γεράσεις λιγότερο από τον νέο! Ετσι, δημιουργείται κουλτούρα συνεργασίας!" Πολύ σωστά, λοιπόν, το Δ.Σ. του  ΜΑΣ αποφάσισε το φετινό ημερολόγιο να είναι αφιερωμένο  στον Δασικό  Συνεταιρισμό Γρεβενιτίου! 

Ένα άλλο ζωτικό όργανο του χωριού  είναι ο Μορφωτικός Αναπτυξιακός Σύλλογος του Γρεβενιτίου! Σκεφτείτε: εκδρομές, γλέντια, πολιτιστικές εκδηλώσεις, χορευτικά, παρεμβάσεις για διάφορα ζητήματα του χωριού και ένα σωρό άλλες δράσεις, που βέβαια απαιτούν και ...χρήματα! Ενισχύστε τον ΜΑΣ αγοράζοντας το  ωραιότατο ημερολόγιο, όπου στις σπάνιες φωτογραφίες του μπορείτε να δείτε τους γονείς σας, συγγενείς σας ή άλλους αγαπημένους συγχωριανούς! Η τιμή του είναι 7€ και θα φροντίσει ο  ΜΑΣ να φτάσει στα  χέρια σας. Επικοινωνήστε με μήνυμα με το Δ.Σ. της ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ  ή του ΜΑΣ και θα βρεθεί λύση και μην ξεχνάτε θα αντέξουν τα χωριά που έχουν εσωτερικές δυνάμεις: Δραστήριο πρόεδρο, Σύλλογο, Αδελφότητα, δραστήριους κατοίκους κ.ά.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΚΑΛΗ ΑΝΤΆΜΩΣΗ

στο  γλέντι που θα διοργανώσει η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ (σε συνεργασία με ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΕΣ γειτονικών χωριών)  με τους "ΚΥΡΑΤΖΗΔΕΣ" αμέσως μόλις λήξει η πανδημία!

 Μην ξεχνάτε είμαστε απόγονοι αυτών που ανέστησαν το Γρεβενίτι από τα αποκαϊδια!

Πρωτοχρονιάτικο Μεσοχώρι και ... Βιέννη!

 

Πρωτοχρονιά  μετά την εκκλησία στο Μεσοχώρι Γρεβενιτίου! 

Καλή Χρονιά και το "ΓΡΕΒΕΝΙΤΙ" παραδοσιακά προτείνει  12:15', στην  ΕΡΤ1, να δείτε τη συναυλία της Βιέννης!

Ευχαριστούμε τον καλό συγχωριανό Κώστα Κατσίκη που δεν μας ξεχνάει! Χρόνια πολλά, Κώστα!

   

Καλή χρονιά!

 

Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙΟΥ, ο ΜΑΣ ΓΡΕΒΕΝΙΤΙΟΥ και το "ΓΡΕΒΕΝΙΤΙ"  εύχονται σε συγχωριανούς, φίλους και ... εχθρούς (δεν έχουμε, αλλά που λέει ο λόγος!...)

το   2022 να έχει: υγεία, πολλά γλέντια, φιλιά, χειραψίες, συγχρωτισμούς, αγκαλιές και όλα όσα μας έλειψαν το 2021!

Και για να μην ξεχνιόμαστε!...

Ξημερώματα με το "Πιπέρι":

 Δεκαπενταύγουστος στο Μεσοχώρι Γρεβενιτίου!

Κάλαντα στο Γρεβενίτι!

 

Ευχαριστούμε τον Ηλία  Λάμπρη για την  ωραία φωτογραφία!

Σημερινό Γρεβενίτι!...

 

Ευχαριστούμε την Ελένη και τον Δημήτρη Βέρο για τις ωραίες φωτογραφίες!

 

Προχθεσινό Γρεβενίτι!...

 

Ευχαριστουμε την  Ελένη και τον  Δημήτρη  Βέρο  για τις υπέροχες  χειμωνιάτικες-χριστουγεννιάτικες φωτογραφίες!

Παρέα με πλειοψηφία γυναικών στο Μεσοχώρι Γρεβενιτίου!

 

Φωτό από το αρχείο  Γ. Σιούλα

 Στο Γρεβενίτι η θέση της γυναίκας ήταν πάντα ξεχωριστή! Δίπλα πάντα στον άντρα και στα γλέντια και τις κοινωνικές εκδηλώσεις πάντα παρούσα! 

Μεγάλη συμβολή στην παιδεία των κατοίκων του Γρεβενιτίου είχαν τα Σχολεία! 

Από το βιβλίο "ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΒΡΑΝΟΥΣΗΣ" αντιγράφω τι γράφει ο Λέανδρος Βρανούσης:

"Θυμάμαι ότι έχω ακούσει και διηγήσεις για τους ρουμανίζοντες συνεργάτες του Μπεκήρ Αγά και για τη δράση τους. Σ΄ αυτούς απέδιδαν οι συγχωριανοί μου της εποχής εκείνης την πυρπόληση του σχολείου του χωριού μας. Ήταν ένα σχολικό κτίριο που εδέσποζε στο μεσοχώρι μας και είχε ανεγερθεί το 1852. Μικρός μαθητής είχα αντιγράψει την επιγραφή της μαρμάρινης πλάκας που ήταν εντοιχισμένη στο σχολείο του 1852 (ήταν το μόνο που είχε διασωθεί από το σχολείο εκείνο) και τη θυμάμαι με ωραία κεφαλαία χρυσά γράμματα: "ΤΩ ΓΙΑΝΝΑΚΗ ΣΑΧΙΝΗ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙΣ ΣΥΝΔΡΑΜΟΥΣΙ ΦΟΡΟΣ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ 1852"   

Έτσι φθάσαμε στα 1913. Την εικόνα που παρουσιάζουν τα εκπαιδευτικά πράγματα στο Γρεβενίτι μας τη δίνει ο επιθεωρητής Α. Καθάρειος στην έκθεσή του, στην οποία αναφέρει ότι υπάρχουν και λειτουργούν στο Γρεβενίτι:

    'Ένα πλήρες ελληνικό σχολείο αρρένων, με τρεις τάξεις και  και 15 μαθητές.

     Ένα δημοτικό σχολείο αρρένων με τέσσερις  τάξεις και 35 μαθητές.

     Ένα Παρθεναγωγείο με τέσσερις  τάξεις και 22 μαθήτριες.   

     Ένα Νηπιαγωγείο μικτό, αρρένων και θηλέων, με 50 περίπου νήπια. 

 2021: Παρέα γυναικών  στο Μεσοχώρι Γρεβενιτίου, μετά την εκκλησία! Φωτό: Χ. Τσαλίκης

- 9,4 βαθμούς Κελσίου σήμερα στη Βωβούσα!

 

Δριμύ ψύχος επικρατεί στα ορεινά της χώρας σήμερα το πρωί. Σύμφωνα με τις καταγραφές του δικτύου των σταθμών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών/meteo.gr, η χαμηλότερη θερμοκρασία καταγράφηκε στο ορεινό καταφύγιο Λαϊλιά Σερρών (-11,8 βαθμοί Κελσίου), ενώ πολύ χαμηλές θερμοκρασίες καταγράφηκαν επίσης στο Βώλακα Νευροκοπίου (-11,6), στη Βλάστη Κοζάνης (-10,5), στα Γρεβενά (-9,7), στη Βωβούσα Ιωαννίνων (-9,4), και στο Χ/Κ Παρνασού Κελάρια (-9,1).